แสงอาทิตย์แผดเผา แผดเผาพื้นปฐพี
มั่วเฟิงและเหล่าองครักษ์ยืนเฝ้าอยู่ในลานบ้าน ตัวเปียกชุ่มเหงื่อแต่ไม่ยอมถอยห่างแม้เพียงครึ่งก้าว
"สวรรค์คุ้มครอง องค์ชายต้องปลอดภัย!" ชุยอี้ย่อตัวนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกำแพง พนมมือท่องสวดเบา ๆ ไม่หยุด
เพียงคลายพิษศพในร่างองค์รัชทายาทได้ แม้ต้องสังเวยอายุขัยสิบปีเขาก็ยินดี!
มีเพียงองค์รัชทายาทที่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาจึงจะกลับเมืองหลวงอย่างปลอดภัยได้...
ชุยอี้หลับตาแน่น พยายามกดความหวาดกลัวในใจลง
ภายในห้อง ถังถังยังคงทำหน้าเคร่งขรึม ดวงตากลมโตที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดกลับจับจ้องไม่กะพริบไปยังกู้เยี่ยนเจาที่กำลังดิ้นรนและคำราม
เห็นเขากัดกระบี่ไม้ท้อไว้แน่น ไม่เพียงทนทรมานกับพิษศพ ยังต้องทนกับเปลวไฟสีม่วงที่แผดเผา จนเจ็บปวดเหงื่อเย็นชุ่มไรผมสองข้าง
"ท่านพ่อ... อดทนอีกหน่อย..." เสียงอ้อแอ้ของถังถังเต็มไปด้วยความปวดใจ
ยังดีที่นางมาถึงทันเวลา หากช้าไปอีกครึ่งชั่วยาม ต่อให้ขับพิษศพในร่างท่านพ่อออกได้ ก็ไร้ประโยชน์แล้ว...
กู้เยี่ยนเจาได้ยินเสียงบุตรสาวน้อย ก็พยายามหันมามองนางอย่างยากลำบาก แววอ่อนโยนวาบผ่านดวงตาสีแดงฉาน
ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขากัดฟันอดทน บัดนี้บุตรสาวน้อยเฝ้าอยู่ข้างกาย ตนต้องทนผ่านไปได้แน่!
กู้เยี่ยนเจาหลับตาลงอีกครั้ง ต่อสู้กับพิษศพในร่างต่อไป