ฟ้าค่อย ๆ มืดลง ราตรีกาลคืบคลานมาเยือน
กู้จิ่นเจ๋อไม่รู้ว่าตนวิ่งรอบตำหนักตะวันออกไปแล้วกี่รอบ ขาทั้งสองข้างชาไร้ความรู้สึก เส้นผมเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ทั้งร่างราวกับเพิ่งถูกงัดขึ้นมาจากน้ำ
เขารู้สึกเพียงว่าทุกอณูในร่างกายถูกฤทธิ์ยาเม็ดบำรุงใหญ่ทรมานจนแทบเป็นแทบตาย ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจยิ่งนัก
รู้แต่แรกว่าของสิ่งนี้รุนแรงถึงเพียงนี้ ต่อให้ยัดใส่ปากเขาก็ไม่กิน!
ทว่าในโลกนี้ไม่มียาเสียใจ กู้จิ่นเจ๋อได้แต่จำนนต่อโชคชะตา วิ่งรอบตำหนักตะวันออกต่อไป
"ท่านพ่อ หยุดเติมฟืนได้แล้วเจ้าคะ!" ถังถังยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าน้อยที่เปรอะเปื้อนอยู่แล้วยิ่งเลอะหนักขึ้น ราวกับแมวน้อยลายจุดสองตัวซ้อนกัน
กู้เยี่ยนเจาโยนฟืนในมือทิ้ง มือใหญ่ยื่นตรงเข้าไปในกระทะเหล็กใบโต ทำเอาถังถังใจหายวาบ
เด็กน้อยรีบใช้กิ่งไม้เล็กในมือจิ้มลงบนหลังมือของกู้เยี่ยนเจา ใบหน้าขรึมขึง ดุดันอย่างน่าเอ็นดู: "ท่านพ่อไม่ดี! จะถูกน้ำร้อนลวกเอานะเจ้าคะ!"
ไฟยังไม่ทันดับ ท่านพ่อก็เอามือล้วงลงไป หากไม่ลวกมือจนสุกก็ให้มันรู้ไป
คิดมาถึงตรงนี้ ถังถังก็ยิ่งโกรธ แก้มทั้งสองข้างป่องออกมาสูง
พี่ชายไม่รู้จักจบจักสิ้น ท่านพ่อยิ่งแล้วใหญ่!
หากสักวันหนึ่งถังถังต้องออกเดินทางไกล พี่ชายกับท่านพ่อสองคนหัวสมองไม่สู้จะดี จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรเล่า...
มุมปากของกู้เยี่ยนเจากระตุกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ถึงได้เอ่ยเสียงอ่อนโยนอธิบายกับบุตรสาวน้อย: "ท่านพ่อหนังหนาทนทาน ไม่กลัวลวก...ให้พี่ชายสามของเจ้ากินเร็ว ๆ ก็เพื่อประโยชน์แก่เขา!"