"พี่หงอวี้ ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว~ ข้าคิดถึงพี่มากเลย~"
ก้อนแป้งน้อยกระโดดโลดเต้นออกมาจากห้อง ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นร่างของหงอวี้ แล้ววิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ
"ท่านหญิง!" หงอวี้ทั้งดีใจและขมวดคิ้วมองถังถังตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่ยด้วยความสงสารว่า "เหตุใดท่านจึงผ่ายผอมถึงเพียงนี้..."
ใบหน้าเล็ก ๆ ของท่านหญิงตอบลงจนแก้มยุบ เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ดูหลวมโพรกราวกับไม่มีอะไรอยู่ข้างใน มองแล้วช่างน่าปวดใจยิ่งนัก
บัดนี้หงอวี้รู้สึกละอายแก่ใจอย่างยิ่ง เหตุใดเมื่อครั้งยังน้อยตามเจ้านายฝึกวิทยายุทธ์จึงมักเกียจคร้าน ไม่อย่างนั้น... มิเช่นนั้นคราวออกจากวังก็จะได้อยู่เคียงข้างเจ้านายน้อย คอยปรนนิบัติกิจวัตรประจำวันของนาง!
ถังถังกอดขาของหงอวี้ เงยหน้าขึ้นเอ่ยด้วยเสียงอ่อนหวานว่า "ก็ไม่ได้ผอมมากนี่~พี่หงอวี้อย่ากังวลเลย ขอแค่พี่ทำขนมหวานอร่อย ๆ ให้มากหน่อย เนื้อหนังของถังถังก็จะกลับมาเร็ว ๆ นี้~"
ตัวผอมก็คือถังถัง ตัวอ้วนก็คือถังถัง~ขอแค่เป็นถังถัง เสด็จพ่อเสด็จแม่พวกเขาก็จะเอ็นดูทั้งนั้น~
หงอวี้ขอบตาร้อนผ่าวเกือบจะหลั่งน้ำตา นางกอดก้อนแป้งน้อยแน่นพลางสะอื้นว่า "ปี้จะต้องทำของอร่อย ๆ ให้ท่านหญิงมากมาย!"
ไม่ว่าจะเป็นขนมหวานหรืออาหารบำรุง จัดให้พระธิดาหมดทุกอย่าง!
ถังถังดึงแขนเสื้อของหงอวี้ เอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า "พี่หงอวี้คงเหนื่อยมากระหว่างทางใช่ไหม? อีกสักพักถังถังจะนวดไหล่ให้~ค่ำนี้หลับให้สบายดีหรือไม่?"
พี่หงอวี้คอยดูแลถังถังมาโดยตลอดลำบากยิ่งนัก ถึงถังถังจะตัวเล็กแต่ก็อยากทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พี่หงอวี้