สองวันผ่านพ้นไปในพริบตา แสงอรุณยามเช้าสาดส่องทั่วพื้นปฐพี อบอุ่นและเจิดจ้า
บานหน้าต่างแง้มครึ่ง ถังถังนั่งอยู่ตรงโต๊ะ ขมวดคิ้วจ้องโซ่คล้องวิญญาณบนโต๊ะพลางเหม่อลอย
แผนไปแคว้นเยวี่ยเฉวียนเป็นอันล่ม ท่านอาห้าบอกว่าจะกลับเมืองหลวงไปปรึกษาฮ่องเต้ก่อน ค่อยว่ากันอีกที...
เด็กน้อยยู่ปาก มือน้อยขาวนวลทุ้ยคาง ถอนหายใจเฮือกๆ จนฮวาฮวาที่อยู่ข้างๆ เอาแต่เอียงหัวจ้องมองนางตาไม่กระพริบ
"เจ้านายของเจ้ายังช่วยกลับมาไม่ได้ในเร็ววันหรอกนะ~" ถังถังเอานิ้วจิ้มโซ่คล้องวิญญาณสองที "จำใจต้องให้เจ้าตามข้าไปก่อนแล้วล่ะ..."
สิ้นเสียง ก็เห็นโซ่คล้องวิญญาณสั่นกระตุก ความเย็นวาบสายหนึ่งพลันแล่นจากปลายนิ้วของเด็กน้อยซ่านไปทั่วร่าง เพียงชั่วขณะต่อมา ถังถังก็อดกลั้นไม่ไหว สะท้านเยียบไปทั้งตัว
"แช่แข็งข้าทำไมกันเล่า!" เด็กน้อยไม่พอใจ ตบฉาดลงบนโซ่คล้องวิญญาณหนึ่งที หน้าบึ้งตึงพลางว่า "ไม่ใช่ข้าที่กักขังยมทูตเอาไว้ ข้ามิได้ทำผิดอันใด เหตุใดต้องแช่แข็งข้าด้วย?"
ฮึ! ช่างน่าโมโหเสียจริง ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!
ข้อหานี้ ถังถังไม่ขอแบกรับเด็ดขาด!
นางก็อยากช่วยยมทูตออกมาโดยเร็วเช่นกัน แต่ท่านตาทวดกับท่านอาห้าพูดก็มีเหตุผล ถังถังต้องฟังคำผู้ใหญ่!
"โฮก~" ฮวาฮวาเห็นถังถังโกรธ อุ้งเท้าใหญ่สองข้างก็วางพาดลงบนโต๊ะ อุ้งเท้าข้างหนึ่งทุบลงบนโซ่คล้องวิญญาณอย่างแรง ในลำคอส่งเสียงคำรามต่ำแสดงความไม่พอใจ
ก็แค่โซ่เก่าๆ เส้นหนึ่งเท่านั้น กล้าดียังไงมาแช่แข็งถังถังของมัน นี่มันหาเรื่องให้โดนทุบชัดๆ!
คิดได้ดังนั้น ฮวาฮวาก็กระตุกหัวเสือที่เอียงค้างอยู่ขึ้นทันที ในดวงตาเสือใสแจ๋วมีแววประหลาดใจวาบผ่าน