เด็กน้อยห้อยขาทั้งสองข้างกลางอากาศแกว่งไปมา หว่างคิ้วงดงามแฝงรอยยิ้ม มองแล้วให้จิตใจอวิ๋นวั่งชวนอ่อนยวบยิ่งนัก อดใจไม่ไหวจึงยกมือขึ้นมาจิ้มที่แก้มนิ่ม ๆ ของนางเบา ๆ ทีหนึ่ง
สัมผัสนุ่มนิ่มส่งผ่านจากปลายนิ้ว จิตใจของอวิ๋นวั่งชวนพลันอ่อนยวบลงอีก สมองที่เริ่มแจ่มชัดขึ้นบ้างพลันวกวนอีกครา ทั้งคนเหมือนเหยียบอยู่บนปุยเมฆ โคลงเคลงไปหมด
ช่างเป็นสุขยิ่งนัก... ที่แท้ความรู้สึกมีน้องสาวก็เป็นเช่นนี้ ทำให้เขาอยากจะนำสมบัติล้ำค่าที่สุดในใต้หล้ามาวางตรงหน้านาง เพียงเพื่อให้นางได้ยิ้มแย้มสดใสร่าเริงเช่นนี้ทุกวี่วัน
"ท่านพี่?" ถังถังยื่นมือน้อยโบกตรงหน้าเขา "เหตุใดท่านพี่จึงไม่พูดเล่า?"
เมื่อครู่หลังจากเรียกวิญญาณกลับมาแล้วตรวจชีพจรให้ท่านพี่ ถังถังก็มิได้พบว่าสมองของเขามีปัญหาอันใด เหตุใดจึงได้แต่เหม่อลอยกับยิ้มเขลาอยู่เช่นนี้เล่า?
เด็กน้อยกระพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง ทั้งยังถังถังก็ไม่เคยได้ยินว่า ดื่มน้ำไปหนึ่งกาแล้วจะทำให้สมองเสียได้...
อวิ๋นวั่งชวนจึงได้สติกลับมา เขากระแอมเบา ๆ สองทีกลบเกลื่อนความขัดเขิน แล้วอธิบายว่า "ถังถัง พี่ไม่เป็นไร... พี่... พี่กลับมาถึงเมืองหลวงแล้วหรือ?"
ไม่รู้ว่าเขาหมดสติไปกี่วันแล้ว คุณพ่อคุณแม่คงร้อนใจยิ่งนัก
อวิ๋นวั่งชวนคิดแล้วก็จะลุกขึ้น แต่ถูกถังถังมือไวตากดกลับลงไป
"ท่านพี่ พวกเรายังอยู่ที่อำเภอชิงเหอ" ถังถังขมวดคิ้วน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม "วิญญาณท่านพี่เพิ่งถูกข้าตามกลับคืนมา ตอนนี้ยังอ่อนแอมาก ห้ามขยับตัวพร่ำเพรื่อนะเจ้าคะ"