"รีบปีน! ปีนขึ้นไปแล้วค่อย…" เฮยอู๋ฉางเหลือบตามอง ก็เห็นเหนือหัวของฮวาฮวามีสัญลักษณ์โทเทมขนาดยักษ์ปรากฏขึ้น รูม่านตาหดตัวทันที เปล่งเสียงต่ำอย่างเหลือเชื่อว่า "เป็นสัญลักษณ์โทเทมของเสือขาวเทพสัตว์!"
เงียมอ๋องของข้าเอ๋ย! นี่…นี่…เจ้าเสือตัวนี้กลับเป็นเสือขาวเทพสัตว์!
คอของเฮยอู๋ฉางแห้งผาก ความตกตะลึงในใจเกินจะบรรยาย แม้ในใจมีข้อกังขามากมาย แต่บัดนี้ไม่อาจคิดละเอียดได้
เพราะรอยแยกใต้เท้ากำลังปิดเข้าด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า หากไม่รีบปีนออกไป เขากับไป๋อู๋ฉางก็จะต้องกลับไปอยู่ในโลงเหล็กดำที่ตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้ง
"ไป๋เฒ่า รีบปีน!" เฮยอู๋ฉางตะโกนลั่น กัดฟันกรามปีนออกไปอย่างเอาเป็นเอาตาย "เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง รีบหนีออกจากที่สาปสูสิก่อน!"
การปรากฏอีกครั้งของเทพสัตว์นั้นน่าสะเทือนใจ แต่โอกาสรอดชีวิตนี้คือสิ่งที่เด็กน้อยกับเทพสัตว์ร่วมกันช่วงชิงมาให้พวกเขา พวกเขาจะใช้โอกาสที่ได้มายากนี้ไปเปล่า ๆ มิได้ มิเช่นนั้นก็เสียความอุตสาหะของเด็กน้อยไปเปล่า
ไป๋อู๋ฉางได้ยินก็ไม่ลังเลอีก งับฟันกรามแน่นพลางปีนตามออกไป
ขณะที่รอยแยกกำลังจะปิดสนิท เฮยอู๋ฉางกับไป๋อู๋ฉางก็ปีนออกมาได้เสียที พวกเขาลอยอยู่กลางอากาศ หายใจหอบพลาง ในใจทั้งโชคดีและหวาดหวั่น
ในที่สุดก็หนีออกมาจากที่สาปสูนั่นได้ จะได้ไม่ต้องทนเจ็บปวดจากการฉีกทึ้งของวิญญาณอีก ช่างดีเหลือเกิน!
โซ่คล้องวิญญาณที่อยู่นิ่งในอาคมตลอดมา บัดนี้ก็ตื่นเต้นบินตรงไปหาเฮยอู๋ฉาง
อาวุธวิเศษประจำตัวกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง เฮยอู๋ฉางมองไอทมิฬที่เหลืออยู่ แววตาฉายแววสังหารเยือกเย็น