โหราหลวงตัวตั้งใหญ่โต จะแปรกายเป็นหนูมุดรูหายไปได้อย่างไร?
หาไม่รู้จักว่า ในเวลานี้เองโหราหลวงกำลังเบิกตาโพลงหมอบอยู่ใต้เตียง จ้องมองเท้าของอาจารย์หวยเจินที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา
โหราหลวงหวาดกลัวจะถูกอาจารย์หวยเจินจับกรอกยาสลบ จึงกลั้นหายใจนิ่งเฉยไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ระหว่างที่เขากลั้นลมหายใจจนหน้าแดงก่ำ อาจารย์หวยเจินถึงได้หมุนตัวเดินจากไป
โหราหลวงผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด ยื่นศีรษะออกมาจากใต้เตียง มองซ้ายมองขวาทั่วทิศ จึงคลานออกมา รีบคว้าขนมสองสามชิ้นยัดเข้าแขนเสื้อ แล้วกรอกน้ำอีกหลายอึก ก่อนจะมุดกลับเข้าไปหลบใต้เตียงดังเดิม
ถังถังเฝ้ารอมาทั้งวัน หาร่องรอยของโหราหลวงไม่พบ ในใจอดกังวลขึ้นมามิได้
"ท่านพ่อ…ให้คนไปตามหาโหราหลวงหน่อยนะเพคะ?" ถังถังเอียงศีรษะมองกู้เยี่ยนเจาที่กำลังสะสางงานราชการอยู่ด้านข้าง "เขาสมองไม่ดี ใช่จะหาทางกลับบ้านไม่เจอหรือไม่เพคะ?"
อากาศร้อนปานฉะนี้ เขาจะเป็นลมแดดหรือหิวตายอยู่ข้างนอกฤาไม่เล่า หรือมิเช่นนั้น…ถูกคนชั่วจับตัวไป…
เห็นว่าสีหน้าบุตรสาวน้อยย่ำแย่ลงทุกขณะ กู้เยี่ยนเจาจึงวางพู่กันลง ลูบศีรษะนางปลอบประโลม "เป่ากวยอย่ากังวลไปเลย ยามเช้าท่านพ่อให้คนออกตามหาแล้ว…"
สิ้นเสียงยังมิทันขาด ก็เห็นหงอวู้อ้าปากค้าง สายตาทอดต่ำมองพื้นดิน เหมือนจะเอ่ยอันใดแต่กลับหยุดไว้
"หงอวู้ มีอันใดจะพูดฤา?" กู้เยี่ยนเจาจับจ้องสายตาไปยังหงอวู้ รอคำตอบนาง