แสงสีเขียวอ่อนที่คนทั่วไปมองไม่เห็นเกาะติดอยู่ที่ปลายพู่กัน ครั้นจรดเส้นสุดท้ายลง แสงสีเขียวอ่อนนั้นก็แทรกซึมหายเข้าไปในนั้น
"ท่านตาทวด อีกครู่ก็ไม่ทรมานแล้วนะ~" ถังถังพึมพำเบา ๆ แล้วนำกระดาษยันต์ที่วาดเสร็จแปะลงบนอกของท่านเจิ้นกั๋วกง ปลายนิ้วชิดติดกันแตะลงบนยันต์เบา ๆ "ทะลวงเส้นลมปราณร้อยสาย ขจัดความเจ็บป่วยเรื้อรัง! อวัยวะทั้งห้าสงบสุข ร่างกายไร้โรคาพยาธิ!"
ตามน้ำเสียงของเด็กน้อยที่จางหายไป ก็เห็นยันต์เปล่งแสงสว่างไสวขึ้นในทันใด ชั่วพริบตาต่อมาแสงสีเขียวอ่อนนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงนับหลายสายพุ่งเข้าไปในร่างของท่านเจิ้นกั๋วกง ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณของเขา
ถังถังคุกเข่านั่งอยู่บนขอบเตียง จ้องมองสีหน้าของท่านเจิ้นกั๋วกงอย่างไม่กะพริบตา
ผ่านไปประมาณชั่วลมหายใจไม่กี่ครั้ง สีหน้าของท่านเจิ้นกั๋วกงก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ชั่วพริบตาต่อมาก็เห็นแขนขาของเขากระตุกอย่างรุนแรงคราหนึ่ง แล้วก็ลืมตาขึ้นมาทันที เอียงศีรษะอาเจียนออกมาเสียงดังสามครั้ง เป็นเลือดดำ
"แค่ก ๆ ๆ..." ท่านเจิ้นกั๋วกงหายใจหอบถี่ สายตาพร่ามัวค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น เพิ่งสังเกตว่าข้างเตียงมีทารกน้อยเพิ่มมาเมื่อใดก็ไม่รู้ "เด็กน้อย เจ้าเป็นผู้ใด? ที่นี่คือที่ใดกัน? แค่ก ๆ ๆ..."
บัดนี้ท่านเจิ้นกั๋วกงยังอ่อนแรงยิ่งนัก เพิ่งพูดไปได้สองประโยคก็อดไม่ได้ที่จะไออีก
"ท่านตาทวด ข้าถังถังเอง~" เด็กน้อยเอียงศีรษะ ดวงตากลมดำขลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ท่านตาทวดอดทนอีกสักนิด อีกครู่ถอนเข็มเงินออกมาก็ไม่ไอแล้ว~"
กล่าวจบ เด็กน้อยใช้มือหนึ่งยันขอบเตียง มือเล็กอีกข้างหมุนปลายเข็มเงินอย่างรวดเร็ว เข็มเงินทุกเล่มพลันสั่นไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของนาง