กู้เยี่ยนเหิงไม่ทันตั้งตัว ชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะเอ่ยถามถังถังอย่างระมัดระวังว่า "ยังอยู่…"
ไกวไป๋เอ๋ย เหตุใดจู่ๆ จึงถามถึงเรื่องนี้เล่า หรือว่า…
หัวใจของกู้เยี่ยนเหิงเต้นระรัว ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เอ่ยเสียงฝืดว่า "ไกวไป๋ เสี่ยวหม่าน…เสี่ยวหม่านใช่ลูกของข้ากับเสี่ยวอ๋องสะใภ้ของเจ้าหรือไม่…"
เพียงคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ หัวใจของกู้เยี่ยนเหิงก็เต้นแรงจนห้ามไม่อยู่ แม้แต่ลมหายใจยังร้อนระอุ
"ใช่!" บนใบหน้างดงามของถังถังเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "แต่เส้นใยแห่งสายเลือดระหว่างเสี่ยวอ๋องสะใภ้กับเสี่ยวหม่านขาดสะบั้น ข้าน้อยหาเหตุไม่พบ จึงอยากถามว่าคนเลวนั่นเป็นต้นเหตุหรือไม่!"
ทั้งยังอยากรู้ ว่าไอ้เต่าน่าหมั่นไส้ตัวไหนยุยงคนเลว สอนให้นางทำเรื่องอัปมงคลเช่นนี้!
"หว่านเอ๋อร์…" กู้เยี่ยนเหิงกำสองมือของเว่ยอวี้หว่านไว้แน่น ในดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นจนปิดไม่อยู่ "ลูกของเรา…หาพบแล้ว…หาพบแล้ว…"
หลายปีมานี้มันใช้ชีวิตอย่างไร ล่องลอยเดียวดายอยู่ข้างนอก คงต้องทุกข์ทนและถูกข่มเหงมากมาย…
ไม่รู้ว่าเด็กน้อยน่าสงสารผู้นั้นจะเหมือนหว่านเอ๋อร์มากกว่า หรือเหมือนเขามากกว่ากัน…
เมื่อได้ยินคำพูดหนักแน่นของถังถัง ดวงตาที่ว่างเปล่าของเว่ยอวี้หว่านจึงกลับมามีชีวิตชีวา
นางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดจับมือน้อยๆ ของถังถังไว้ น้ำตาร่วงเผาะๆ "ไกวไป๋…เจ้าบอกเสี่ยวอ๋องสะใภ้ที เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่…ให้เสี่ยวอ๋องสะใภ้มอง มองมันสักครั้งได้หรือไม่?"