ขณะที่ถังถังกำลังฉงน เสี่ยวหม่านซึ่งหมอบอยู่บนอ้อมแขนของเว่ยอวี้หว่านก็เงยหน้าขึ้นทันที: "หญ้าใจแดง? สิ่งนี้สามารถช่วยชีวิตท่านแม่ได้หรือ?"
มันเคยได้ยินคนชั่วที่ทรมานท่านแม่พูดถึงหญ้าใจแดงกับผู้อื่น
จำได้ว่าตอนที่เส้นลมปราณของท่านแม่เพิ่งถูกทำลาย คนชั่วผู้นั้นก็คุยเล่นกับคนที่มองไม่เห็นใบหน้า บอกว่าถึงท่านแม่อยากยืนขึ้นอีกก็เป็นไปไม่ได้
เพราะหญ้าใจแดงหายากในโลกมนุษย์ ต่อให้หาหญ้าใจแดงได้ก็ไม่มีหมอคนไหนมั่นใจว่าจะรักษาท่านแม่ให้หาย…
"ใช่แล้วเล่า ~ ตอนนี้จะช่วยเสด็จอาสะใภ้ยังขาดหญ้าใจแดงเพียงตัวเดียวนี่เอง…" ถังถังท้อแท้ก้มศีรษะลง: "ก็คือหญ้าชนิดที่ใบเป็นสีขาว ส่วนใจกลางรากเป็นสีแดง ต้นหนึ่งงอกเพียงสองใบ…"
พูดถึงตรงนี้ ถังถังก็อดเม้มริมฝีปากไม่ได้ คิดว่าตนให้ท่านพ่อส่งคนไปหาเถิด
เสี่ยวหม่านไม่เคยเห็นหญ้าใจแดง ตนจะพูดเรื่องนี้กับมันทำไม…
"พี่สาวต้องการหญ้าใจแดงมากเท่าไร?" เสี่ยวหม่านพูดพลางใช้มือวาดกลางอากาศ: "มากเท่านี้ได้หรือไม่?"
ที่แท้ตอนที่มันเบื่อ มันใช้พลังปีศาจฉีกหญ้าเล่นก็คือหญ้าใจแดงนี่เอง…
คิดถึงหญ้าใจแดงที่ถูกมันฉีกเสียเกลี้ยงไปมากแล้ว ใจของเสี่ยวหม่านก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
รู้ก่อนว่าหญ้าชนิดนี้ช่วยชีวิตท่านแม่ได้ มันก็คงถอนเก็บไว้แล้วหน่า ~
"อะไรนะ?" ถังถังตกตะลึงยิ่ง: "เสี่ยวหม่าน เจ้าพูดว่าอะไรนะ? เจ้ารู้ว่าที่ใดมีหญ้าใจแดง?"
เพราะตื่นเต้นเกินไป น้ำเสียงอ่อนหวานของถังถังก็สูงขึ้นหลายส่วน กลายเป็นเสียงแหลมเสียดหู
"รู้อยู่แล้วน่า ~" เสี่ยวหม่านพยักหน้า: "พี่สาวต้องการหญ้าใจแดง เสี่ยวหม่านจะพาไปเอง!" แววตาที่ขุ่นมัวด้วยเยื่อขาวของเสี่ยวหม่านเต็มไปด้วยความจริงใจ ไม่เหมือนกำลังโกหก