หมอหลวงหลิวสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดในทันใด ริมฝีปากก็สั่นเทิ้มไม่หยุด
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
ทำไมเลือดกำเดาไหล แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย!
กำลังที่หมอหลวงหลิวรู้สึกสงสัย ก็เพียงรู้สึกว่าดวงตามืดลงไปชั่วขณะ
เขาพักอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้มือสั่นใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกไว้
แทบจะเป็นแค่พริบตาเดียว ผ้าทั้งผืนก็ถูกเลือดชุ่มไปหมด
หมอหลวงหลิวมือสั่นเปลี่ยนผ้าผืนใหม่ ผลก็ยังเหมือนเดิม
เขาตกใจจนหมดสติ รีบหยิบเข็มเงินออกมาอย่างอลเวงแทงตามจุดฝังเข็ม พยายามจะห้ามเลือดที่ไหลทะลักออกมา แต่เลือดก็แค่ลดลงเล็กน้อย ยังไม่ได้หยุด
"เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร..." หมอหลวงหลิวร้อนใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก และหยิบยาห้ามเลือดออกมาสองสามเม็ดกลืนลงไปอย่างรีบร้อน จากนั้นก็หายใจหอบเหนื่อยและทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง
ในขณะที่เลือดชุ่มผ้าผืนที่เจ็ด เมื่อเลือดที่ไหลทะลักออกมาในที่สุดก็หยุด หมอหลวงหลิวสีหน้าซีดเหลืองจึงเผยรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ขึ้นมาบาง ๆ
ดีแล้ว อย่างน้อยก็หยุดได้แล้ว!
ถ้าไหลแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ไม่เกินสองชั่วยาม เขาคงตายเพราะเสียเลือดมากเป็นแน่
หมอหลวงหลิวพยุงตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล อาการวิงเวียนศีรษะดำมืดถาโถมเข้ามาเป็นระลอก เขาส่ายหน้าเพื่อพยายามรักษาสติให้อยู่
คืนนี้เขากินแค่โจ๊กกับผักจานเล็ก ๆ เท่านั้น นอกจากยาละลายเลือดแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีก
หรือว่าเมื่อกี้ที่เลือดไหลไม่หยุด จะเกี่ยวข้องกับยาละลายเลือดนี้?