อำเภอชิงจู้น่ะหรือ?
ถังถังเอียงคอเล็กน้อย สายตามองไปที่กู้หยานเจา
ที่นั่นก็คือที่ที่พ่อเคยเจออันตรายก่อนหน้านี้นี่นา? ที่ที่ถังถังระเบิดผีดิบก็อยู่ที่นี่ด้วย
ไม่เพียงแต่ถังถังที่แปลกใจ แม้แต่ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็ยังตกใจจนลุกขึ้นยืน อุทานเสียงหลง: "อำเภอชิงจู้น่ะหรือ? เมื่อสามปีก่อนอำเภอชิงจู้นี่เองที่มีผีดิบก่อเรื่อง!"
เมื่อหลายวันก่อนอาฉายไปเจออันตรายที่อำเภอชิงจู้ หากไม่ใช่เพราะไกวไกไม่ยี่หระต่อชีวิตตัวเองไปช่วยเหลือ คงจนบัดนี้ก็ยังไม่รู้ความลับของอำเภอชิงจู้
ฮ่องเต้หมิงเต๋อยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น นั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง พึมพำเบา ๆ: "คนชั่วเบื้องหลังวางแผนได้แยบยลนัก ถึงได้เริ่มวางแผนจากนานขนาดนี้..."
ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นเด็กน้อยเอียงคอมองด้วยเสียงอ้อแอ้แย้ง: "เสด็จปู่ พวกมันชั่วร้ายมาก ไม่ใช่การวางแผน แต่เป็นการคิดชั่วคิดร้าย! เป็นอุบายเล่ห์เหลี่ยม หมายร้ายซ่อนเร้น คิดไปไกลเกินเหตุ วิกลจริต!"
ถังถังยกกำปั้นเล็ก ๆ โบกไปมาอย่างเดือดดาล หน้าตาน่ารักน่ากลัวจนกู้หยานเจ้าที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะมุมปากยกยิ้ม ยกมือขึ้นลูบหัวน้อย ๆ ของนางเบา ๆ
เด็กน้อยคนนี้ ก่อนหน้านี้เพิ่งจะเรียนรู้คำเหล่านี้ เมื่อวานก็เอามาใช้ได้แล้ว เรียนรู้แล้วนำมาใช้ได้ดีทีเดียว!
"พ่อหัวเราะอะไร?" ดวงตารูปซิ่งกลมโตของถังถังเต็มไปด้วยความสงสัย: "หนูพูดผิดหรือเปล่า?"
เด็กน้อยนึกย้อนกลับไปถึงคำที่เคยเรียนรู้มาอย่างจริงจัง กลัวว่าตัวเองจะพูดผิดแล้วทำให้พ่อหัวเราะเยาะ
ครู่หนึ่ง ถังถังถึงได้ปัดแก้มป่อง ๆ พูดอย่างมั่นใจ: "ถังถังพูดไม่ผิด ก็ความหมายแบบนี้นี่แหละ! พ่อห้ามหัวเราะเด็ดขาด!"