จิ้งอ๋องนัยน์ตาทั้งคู่แดงก่ำ ดึงยันต์ที่หน้าผากออกแล้วประคองกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ
เมื่อครู่แม้เขาไม่อาจลืมตามองเห็น ทั่วกายยังขยับเขยื้อนไม่ได้ ทว่ากลับได้ยินเสียงต่าง ๆ รอบข้างชัดถี่ถ้วน
หญิงชั่วผู้นี้ชูหน้าเป็นชายาหยิบโฉด ก่อเรื่องอัปมงคลไว้มากมาย!
วันนี้หากหลานน้อยมาไม่ทันท่วงที เกรงว่าตราบตายเขาคงไม่มีวันรู้ว่า อวี้หว่านอยู่แห่งหนใด!
"อ๋อง ท่านฟื้นแล้ว!" จิ้นสี่ทั้งประหลาดใจทั้งยินดี "บ่าวย่อมทำตามรับสั่ง!"
มีจิ้งอ๋องหนุนหลัง จิ้นสี่ไม่หวาดกลัวและลังเลอีก รุดเข้าไปตรงหน้าชายาจอมปลอมทันที คลำอยู่หลังใบหูนางครู่หนึ่ง พบผิวปูดเล็กเยี่ยงใยไหม จึงกระชากแรงเดียวหนังใบหน้าก็หลุดออก
"อ๋อง… อ๋อง…" จิ้นสี่ตกใจสะดุ้งโหยง หนังใบหน้าในมือปลิวแว่วลงพื้น "จอมปลอม… นางเป็นจอมปลอม!"
แลเห็นใบหน้าอันแปลกตายิ่งนั้น มือของกู้เยี่ยนเหิงที่ค้ำขอบเตียงกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สายตาอาฆาตหยุดอยู่ตรงหน้าชายาจอมปลอม เขาขบฟันถามไปทีละคำ "เจ้าคือผู้ใดกันแน่? อวี้หว่านของเปิ่นหวังอยู่ที่ใด?"
ถังถังก้าวขาสั้นปุเลง ๆ ไปตรงหน้ากู้เยี่ยนเหิง เงยหน้ากล่าวน้ำเสียงอ่อนละมุน "เสด็จอาห้า ท่านอาสะใภ้เทียมถูกยันต์ตรึงสะกดไว้เพคะ ขยับไม่ได้เอ่ยมิออก! หาเชือกมัดนาง ถอดยันต์ตรึงออกก็หายแล้วเพคะ!"
กู้เยี่ยนเหิงกรอกตามองจิ้นสี่ จิ้นสี่เข้าใจรีบหมุนตัววิ่งไปเอาเชือก
"ถังถัง เรื่องวันนี้ขอบใจเจ้า…" สายตาของกู้เยี่ยนเหิงบรรจบกับแววตาใสดุจหยกของถังถัง สุรเสียงแผ่วเบาเป็นธรรมชาติ "รอพบเสด็จอาสะใภ้เจ้าแล้ว เสด็จอาจะขอบใจเจ้าอย่างงาม!"