"ถังถังตื่นแล้วหรือ?" ฮูหยินกั๋วกงละสายตาจากนอกหน้าต่าง ดวงตางามระยับแววยิ้มจ้องมองหลานสาวน้อย "จะเร็วถึงเพียงนั้นได้อย่างไรเล่า... พวกเราแม้แต่อำเภอชิงเหอก็ยังไม่ทันออก!"
เมื่อถังถังได้ยิน แววผิดหวังพลันวูบผ่านดวงตา นางพึมพำออกมา: "ยังไม่ทันออกจากอำเภอชิงเหอเลยหรือ... ถังถังนึกว่าจวนถึงบ้านเสียอีก~"
นางรู้สึกว่าหลับไปนานหลายชั่วยาม มิทราบว่าเพิ่งถึงเมืองหลวง...
สวีจืออวี๋ที่อยู่ด้านข้างยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ปลายนิ้วจิ้มเบา ๆ ตรงหว่างคิ้วของเด็กน้อย "ถังเป่านอนอีกสักเจ็ดแปดคืน ลืมตาขึ้นก็จะได้พบท่านแม่กับท่านพ่อเข้าแล้ว!"
ถังถังยังเป็นเพียงเด็กน้อย หลายวันมานี้ไม่ได้พบหน้าบิดามารดา ในใจย่อมคิดถึงหาเป็นธรรมดา
แววตาที่สวีจืออวี๋มองหลานสาวน้อยยิ่งอ่อนโยนยิ่งขึ้น นางใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำเล็กน้อย เช็ดถูอย่างทะนุถนอม
ตะวันขึ้นตะวันตก กาลเวลาผันเปลี่ยน เจ็ดวันล่วงผ่านไปโดยมิรู้ตัว
ถังถังโผล่ศีรษะออกไปนอกหน้าต่างรถ กระพริบตาปริบ ๆ มองไปรอบด้าน
"พวกเราใกล้ถึงบ้านแล้ว!" เสียงไร้เดียงสาอันอ่อนหวานของถังถังเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น "ในไม่ช้าถังถังก็จะได้พบท่านพ่อท่านแม่แล้ว!"
ตลอดทางที่เดินทางมายังมิทราบว่าหยุดพักไปกี่ครั้ง เด็กน้อยเดิมคิดจะแปะยันต์วิ่งเร็วไว้ที่ขาม้าให้วิ่งทะยานกลับบ้าน แต่พอคิดว่าหนูน้อยในครรภ์ท่านน้าสะใภ้รองก็ทำได้เพียงเลิกล้มความคิด
บัดนี้เมื่อเห็นถนนหนทางที่คุ้นเคยและผู้คนสัญจรไปมา ความตื่นเต้นในใจเด็กน้อยก็ยากจะกลั้นเอาไว้ได้ ใบหน้านวลเนียนงามยิ่งเต็มไปด้วยความสุขใจ