พอได้ยินว่าลูกสาวตัวน้อยกลับมาแล้ว อวิ๋นจิ้งซูก็รีบถอนตัวออกจากอ้อมกอดของกู้เยี่ยนเจาทันที เก็บรอยยับบนอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วจึงเรียกหงอวี้ให้เข้ามา
"ตอนนี้ไกวไกอยู่ที่ใด? มิได้บาดเจ็บสิ่งใดใช่หรือไม่?"
"ฝ่าบาท องค์ชาย!" หงอวี้คารวะแล้วกล่าว: "พระธิดาสบายดี บัดนี้กำลังให้ฉุยจู๊รับใช้สรงน้ำอยู่เพคะ!"
อวิ๋นจิ้งซูได้ฟังดังนั้นจึงวางใจลง สายพระเนตรที่งดงามยิ่งมีแววอาทรเพิ่มขึ้น: "เป็นเช่นนี้ก็ดี! ระยะนี้อากาศเริ่มเย็นลง หลังไกวไก่อาบน้ำเสร็จต้องเช็ดตัวนางให้แห้ง ผมก็ต้องเช็ดให้แห้งก่อนนอน อย่าให้นางต้องเป็นหวัดเป็นไข้!"
อวิ๋นจิ้งซูเว้นจังหวะหนึ่ง นึกถึงท่านอนอันไม่เป็นระเบียบของลูกสาวตัวน้อยแล้วกล่าวเสริมอีก: "โดยเฉพาะตอนกลางคืนต้องระวังเป็นพิเศษ อย่าให้นางเตะผ้าห่ม!"
"บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ!" หงอวี้คารวะแล้วถอยออกไป ปิดประตูลงเบา ๆ
ภายในตำหนักกลับเงียบสงบอีกครั้ง กู้เยี่ยนเจาตบหลังมือของอวิ๋นจิ้งซูเบา ๆ: "ดูท่าไกวไกก็คงเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปหานางก็แล้วกัน..."
มะรืนนี้ก็เป็นเทศกาลหนานอี เย็นพรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องเตรียมการอีกมาก
"พักผ่อนเถิด..." เมื่อจิตใจผ่อนคลายลง อวิ๋นจิ้งซูก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาบ้างเหมือนกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ถังถังยังคงหลับฝันอยู่ ภายในตำหนักตะวันออกก็เริ่มวุ่นวายกันแล้ว
เหล่านางกำนัลและขันทีต่างถูกอวิ๋นจิ้งซูบัญชาให้เดินเขาออกเข้าอย่างไม่ขาดสาย
"อือม์~" ถังถังพลิกตัว ห่มผ้าห่มให้แน่นจนเหลือเพียงศีรษะน้อย ๆ ปุกปุย แล้วหลับต่ออย่างมีความสุข
กว่าพระอาทิตย์จะขึ้นสูงถึงกลางท้องฟ้า ถังถังจึงค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับหาวหวอด