ถังถังกระพริบตาปริบ ๆ สองที คล้ายจะประหลาดใจอยู่บ้าง
เสี่ยวหม่านเห็นนางไม่พูด คิดว่านางไม่เชื่อตน จึงเม้มปากน้อย ๆ คว้าแขนนางไว้ "จริง ๆ นะเจ้าคะพี่ เสี่ยวหม่านไม่เคยโกหกใคร!"
"ไม่โกหกผีด้วย!" เสี่ยวหม่านคิดแล้วเสริมอีกประโยค จากนั้นก็แหงนหน้ามองถังถังอย่างน่าสงสาร
กว่าจะมีบ้านได้ก็ยากเย็น มันไม่อยากจากไปไหนอีกแล้ว...
ถังถังอุ้มเสี่ยวหม่านไว้ในอ้อมแขน ลูบหัวมันเบา ๆ จึงหันไปมองกู้จิ่นเจ๋อ "พี่ชายสาม เมื่อวานเสี่ยวหม่านเป็นคนเป่าลมเย็นให้ท่านนะเจ้าคะ~ มันไม่มีเจตนาร้าย แค่เห็นว่าท่านร้อนเกินไป อยากให้ท่านเย็นลงหน่อย... พี่ชายสามอย่าได้ถือโทษมันเลยได้หรือไม่เจ้าคะ?"
เสียงอ่อนหวานของนางแฝงไว้ด้วยการอ้อนวอน ฟังแล้วกู้จิ่นเจ๋อใจอ่อนยวบ
ที่แท้ก็ภูตน้อยของน้องสาวเอง เขายังนึกว่าผีอื่นคิดร้ายกับตนเสียอีก...
"เฮ้อ... จะถือโทษมันได้อย่างไร!" กู้จิ่นเจ๋อเกาท้ายทอย "เพียงแต่ว่า... คราวหน้าให้เสี่ยวหม่านเป่าลมเบา ๆ หน่อยได้หรือไม่ ในห้องเหมือนห้องเก็บน้ำแข็ง ข้าทนแทบไม่ไหว..."
ความจริงการมีเสี่ยวหม่านอยู่ก็นับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยขอยันต์เย็นเย็นจากน้องสาวเสมอไป อีกทั้งยามค่ำคืนยังมีเสี่ยวหม่านลอยวนอยู่ในสวนคอยเฝ้ายาม เช่นนี้ก็ไม่ต้องหวาดกลัวว่ากลางดึกจะมีผีอื่นมาลอบทำร้ายเขาอีก
"ได้ยินหรือไม่?" ถังถังมองเสี่ยวหม่านในอ้อมแขนที่ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ ถามพลางยิ้มตาโค้ง "ครั้งหน้าเบา ๆ หน่อยนะ~ ไม่อย่างนั้นพี่ชายสามจะเป็นหวัดตายได้~"