หน้าจวนสกุลหม่าคน
กระสอบป่านใบหนึ่งร่วงหล่นลงอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังขึ้น
เด็กรับใช้เฝ้าประตูได้ยินเสียง จึงวิ่งออกมามองซ้ายมองขวา กลับไม่เห็นผู้ใด
เด็กรับใช้สบถในใจคำหนึ่ง เดินไปหน้า กระสอบป่าน ก่อนเตะอย่างแรง เขาสัมผัสถึงความผิดปกติ ภายใน สีหน้า พลัน ซีดขาว ขึ้น
เขา กลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้า แก้มัด กระสอบป่าน ออก ชั่วขณะ ต่อมา ภาพที่ นายท่าน ของตน หน้าช้ำตาปูด ก็ปรากฏในสายตา
ความตกใจที่ จู่โจม ขึ้น ทำให้เด็กรับใช้ขาสอง ข้างอ่อนแรง ทรุดตัวลงนั่งพื้นดัง ตุบ
ครั้นตั้งสติได้ ก็รีบลุกคลุกคลานวิ่งเข้า ไปในจวน พลางเปล่งเสียงตะโกนว่า: "แย่แล้ว! เรื่องใหญ่แล้ว! นายท่านเกิดเรื่องแล้ว!"
เหล่านกบนกิ่งไม้พากันบินหนีแตกตื่น วุ่นวาย เหลือไว้เพียงความโกลาหล ทั่วเรือน
ตั้งแต่กลับจากสกุลหร่วน มาฮูหยิน ก็จิตใจไม่สงบ นั่ง ๆ นอน ๆ เป็นทุกข์ ยามนี้เห็นสามีถูกหาม กลับมา ยิ่งลนลาน หวาดหวั่น
ในหัวของนางมีแต่ ความยุ่งเหยิง คิดจะสั่งบ่าวไพร่ไปเชิญหมอ แต่กลับพบว่า ลำคอตีบตัน ไร้ซึ่ง เสียง ใด ๆ เล็ดลอด ออกมา
นางทำ ให้ท่านหญิง ทรงเคืองแค้นนัก เรื่องที่ สามีบาดเจ็บ... หรือจะเป็นฝีมือท่านหญิง?
คิด ถึง ตรงนี้ มาฮูหยิน ร่างกาย อ่อนระทวย ทรุดนั่งกับพื้น ดวงตา เหม่อลอย พึมพำว่า: "ทำอย่างไรดี... จะทำอย่างไรดี..."
"ฮูหยิน! ท่านเป็นอะไรหรือไม่?" สาวใช้เร่งเข้าไปพยุงนาง ขึ้น ด้วยความร้อนรน: "ฮูหยินอย่าวิตก บ่าว จะไปเชิญหมอ..."
ใน ใบหู มาฮูหยิน อื้ออึงวุ่นวาย โดย แทบ ไม่ได้ยินคำนาง สายตา ทอด ตกลงบนใบหน้า เขียวคล้ำ ของหม่าขุยหยวน เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
แต่หายนะ หาได้มาเพียงลำพัง ไม่ ผู้คนจากศาลต้าหลี่มา ถึงอย่างรวดเร็วนัก ล้อมจวนสกุลหม่า ไว้ ราวกับ แมลงวัน สัก ตัว ก็มิอาจ บิน ออกไป