เช้าวันรุ่งขึ้น ถังถังตื่นแต่เช้า อันดับแรกนั่งม้าอยู่ในสวนเกือบครึ่งชั่วยาม หลังจากหงอวี้ปรนนิบัติอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ จึงมาที่เรือนบัวหอมที่เว่ยอวี้หว่านพำนัก
"เสด็จอา เสด็จอารอง เสี่ยวหม่าน เช้าดี๊ดีนะเจ้าคะ~" ถังถังเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูมาข้างหนึ่ง ก็เอ่ยทักทายอย่างอ่อนหวาน "วันนี้สีหน้าเสด็จอารองดูดีขึ้นมากเลยนะเจ้าคะ!"
ดีจริง สีหน้าเสด็จอารองดีขึ้นมากเท่าไร อีกครู่ตอนรักษาก็จะราบรื่นขึ้นเท่านั้น เจ้าก้อนแป้งลอบถอนหายใจโล่งอก
"ถังเป่า รีบเข้ามา!" น้ำเสียงอ่อนโยนของเว่ยอวี้หว่านแฝงความเบิกบาน "อาหารเช้าจัดเตรียมไว้แล้ว ได้ยินเสด็จอาบอกว่าเจ้าโปรดน่องไก่ รีบชิมน่องไก่ยัดไส้แปดอย่างนี้ถูกปากหรือไม่..."
อาศัยบุญคุณหลานสาว ทำให้ศพของหม่านหม่านหาครบสมบูรณ์ จิตใจที่ห่วงกังวลมาตลอดก็วางลงได้
รอเลือกวันเหมาะแก่การฝังศพ ก็ให้หม่านหม่านลงสู่สุสานได้สงบ
พอได้ยินว่าอาหารเช้ามีน่องไก่ที่โปรดปรานที่สุด ดวงตาของถังถังก็สว่างวาบ กลืนน้ำลายแล้วเอ่ยขอบคุณด้วยเสียงใส "ขอบคุณเสด็จอารองเสด็จอา น่องไก่ใหญ่ ถังถังมาแล้วเจ้าค่ะ~"
นางจะงับน่องไก่ใหญ่สักชิ้น ให้รางวัลพุงน้อยที่ช่างตะกละราวกับแมวตะกละตัวเบ้อเริ่ม!
ตอนเจ้าก้อนแป้งกำลังหยิบน่องไก่ชิ้นที่สาม กู้เยี่ยนเหิงขมวดคิ้วคว้าจับมือนางไว้ เอ่ยเสียงต่ำ "ห้ามกินอีก! ถ้าอยากกินจริง อาหารกลางวันค่อยให้ห้องครัวทำให้!"
ยามนี้เป่ากวยยังเล็กเกินไป น่องไก่สองชิ้นก็เพียงพอแล้ว แม้ว่านางจะรู้วิชาแพทย์ แต่ก็ไม่ควรปล่อยตามใจเกินไป