"ถูกต้อง!" ถังถังไม่ให้เวลากู้เยี่ยนเหิงตกตะลึงนานนัก ล้วงมือเข้าไปในถุงหอมหยิบกริชฝังอัญมณีเล่มหนึ่งออกมา "เสด็จอา เชิญขุด!"
กู้เยี่ยนเหิงรับกริชไปอย่างตะลึงงัน มองหลานสาวน้อยด้วยแววตาสับสน ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายตอบรับเสียงต่ำว่า "อืม… ขอบใจเจ้าเป่ากวย…"
เป่ากวยคือเด็กนำโชคของเขา ไม่เพียงรักษาขาของเขาให้หาย ยังช่วยชีวิตหว่านเอ๋อร์ออกมาได้
หากไร้เป่ากวย เขาก็คงไม่พบโอสถที่ช่วยหว่านเอ๋อร์ได้ ยิ่งไม่มีโอกาสได้พบหน้าบุตรของเขากับหว่านเอ๋อร์ และไม่มีวันพบกระดูกของหม่านหม่าน…
ลูกกระเดือกของกู้เยี่ยนเหิงกลอกขึ้นลง บุญคุณของหลานสาวน้อย ชั่วชีวิตนี้เขาคงตอบแทนไม่หมด มีเพียงยืนหยัดอยู่เบื้องหลังนางอย่างหนักแน่น ปกป้องคุ้มกัน กวาดล้างอุปสรรคทั้งปวง!
"เสด็จอา อย่ามัวนิ่งสิขอรับ~" ขณะที่ถังถังค้นหาผ้าสีเทาผืนหนึ่งรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสจากถุงหอม นางเห็นกู้เยี่ยนเหิงยังคงเหม่อลอย ก็อดเร่งเร้าไม่ได้ "รีบขุดเถิด กระดูกของเสี่ยวหม่านใช้ผ้านี้ห่อก่อน!"
เพราะไม่รู้ล่วงหน้าว่ากระดูกของเสี่ยวหม่านอยู่ที่นี่ จึงต้องใช้ผ้าสีเทายืมแทนพระศพบรรจุชั่วคราว…
กู้เยี่ยนเหิงจึงได้สติ ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ย่อตัวลง มือทั้งสองข้างสั่นเทาเริ่มขุดกองดินเล็กๆ ตรงหน้า
"พี่สาว?" ยามนี้ เสี่ยวหม่านเองก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "ขะ… กระดูกของข้าอยู่ในกองดินนี้หรือ?"
ตั้งแต่มีสติสัมปชัญญะ มันก็ไม่รู้ว่าแซ่ใดนามใด บิดามารดาเป็นใคร ได้แต่ท่องไปในป่าที่ไม่มีวันเดินออกผืนนี้…