แสงอาทิตย์เจิดจ้า สายลมอ่อนโชยพัด
ผ่านไปอีกสามวัน ถังถังตื่นนอนแล้วก็มุดเข้าไปในห้องเก็บของส่วนตัวของนาง ตั้งใจเลือกของขวัญ
"พี่หงอวี้ หุ่นไม้คู่นี้เอาไปด้วย!" ถังถังชี้นิ้วไปที่ตุ๊กตาไม้สองตัวแล้วเอ่ยด้วยเสียงน้ำนม "เจ้าตัวน้อยต้องชอบแน่เลย~"
ตั้งแต่กลับเมืองหลวง นางก็ยุ่งตลอด ไม่มีเวลาไปจวนโหราหลวงเพื่อดูเจ้าตัวน้อยเลยสักครั้ง...
เด็กน้อยพลันหม่นหมอง ก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง เมื่อไม่มีเจ้าตัวน้อยคอยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวข้างกาย ช่าง...ช่างไม่คุ้นเคยเสียจริง!
พอดีวันนี้นางว่าง จึงตั้งใจนำของขวัญไปฝาก และไปดูว่าเจ้าตัวน้อยเชื่อฟังดีหรือไม่...
เด็กน้อยเลือกของขวัญได้อีกสองสามอย่าง จากนั้นก็มีหงอวี้และมั่วเฟิงคอยตามประกบ มุ่งหน้าไปยังจวนโหราหลวงด้วยความเบิกบานใจ
แต่หารู้ไม่ว่า ณ ยามนี้ จวนโหราหลวงอยู่ในสภาพเละเทะ ต้นไม้ใบหญ้าในลานบ้านล้มระเนระนาด โต๊ะเก้าอี้สำหรับรับแขกถูกคว่ำกระจัดกระจาย โหราหลวงยืนเท้าสะเอวอยู่บนหลังคา ตวาดเสียงดังลั่นลงมาเบื้องล่าง "ข้าจะพบท่านแม่ ข้าต้องการท่านแม่!"
ฮึ!
ที่นี่หาใช่บ้านของเขา คนที่นี่ล้วนบอกว่าเขาไม่มีแม่ ล้วนแต่เป็นพวกหลอกลวง!
ไม่มีแม่ แล้วเขาโผล่ออกมาจากร่องหินหรืออย่างไร?
"ท่านโหว ท่านโหวรีบลงมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ!" ผู้ดูแลจวนโหราหลวงร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว เอ่ยเตือนครั้งแล้วครั้งเล่า "อย่าได้พลัดตกลงมาเลย..."
โอ้สวรรค์ นับตั้งแต่โหราหลวงกลับมา อุปนิสัยก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตลอดวันเอาแต่เรียกหาแม่ คนในจวนโหราหลวงทั้งบนล่างแทบถูกทำให้ปั่นป่วนกระเจิดกระเจิง!