ฮ่องเต้หมิงเต๋อเบิกพระเนตรขึ้นฉับพลัน พระเนตรคมกริบจับจ้องใบหน้าก้มต่ำของหวังจง "องค์รัชทายาทกับเป่ากวยกลับมาแล้วหรือยัง?"
ในเมื่อเหล่าขุนนางสามารถกลับมาได้ ก็น่าจะไม่มีอันตรายร้ายแรง ส่งหมอหลวงไปตรวจดูก็พอ
แต่เป่ากวยกับองค์รัชทายาทไม่เหมือนกัน พวกเขายังเป็นเด็ก หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่หลวง!
หวังจงจำใจส่ายศีรษะ "ทูลฝ่าบาท องค์รัชทายาทกับพระธิดายังไม่ได้กลับมา... กระหม่อมส่งคนไปสืบแล้ว ว่ากันว่าพระธิดาจะอยู่ประกอบพิธีปัดเป่าอัปมงคล!"
เขายังได้ยินจากคนที่ไปสืบว่า เหล่าท่านผู้ใหญ่กว่าร้อยคนหายตัวไปพร้อมกัน เป็นเพราะมีคนชั่วร้ายคิดขโมยชะตาและช่วงชิงอายุขัย ยังดีที่พระธิดาเสด็จไปทันเวลา มิเช่นนั้น... มิเช่นนั้นทั่วทั้งต้าหยงคงต้องประสบภัยพิบัติ!
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงพิโรธจนพระพักตร์ซีดเซียว พระวรกายสั่นสะท้านไม่หยุด ทรงกำแหวนหยกที่นิ้วหัวแม่มือแน่นจนแตกคามือด้วยพระพิโรธ
ภายในแผ่นดินต้าหยง คนชั่วร้ายกล้าอาจหาญถึงเพียงนี้
ขโมยชะตาช่วงชิงอายุขัย? เหอะ... ช่างอาจหาญนัก!
"โอ๊ย~ ฝ่าบาททรงระงับโทสะด้วย พระวรกายสำคัญยิ่ง!" หวังจงใจหายวาบ คุกเข่าลงเสียงดังตุบ
"สืบให้ข้า! สืบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด ข้าจะดูซิ ใครหาญกล้าบังอาจถึงเพียงนี้!" ฮ่องเต้หมิงเต๋อกริ้วจัด รับสั่งเสียงเย็น "องครักษ์มังกรอยู่ไหน? จับตาทั่วทุกหนแห่งในเมืองหลวง อย่าให้มีความเคลื่อนไหวใดเล็ดลอดไปได้!"
การทำให้ขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊หายตัวไปพร้อมกันได้ แสดงว่าอีกฝ่ายต้องมีสายภายในเมืองหลวง!
ฮ่องเต้หมิงเต๋อหรี่พระเนตรลง ทำดี ๆ ไม่ทำ กลับไปเป็นสุนัขรับใช้พวกต่ำช้า ช่างน่าโกรธแค้นนัก!
"โหราหลวงเล่า? โหราหลวงจะกลับเมืองหลวงเมื่อใด?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงหาทางระบายโทสะในพระทัยไม่เจอ จำต้องระบายความกริ้วไปที่อื่น "ต้าหยงมีภัย แต่เขากลับไม่กลับมาเสียนที ในฐานะโหราหลวงมีเจตนาอันใด?"