"ข้า..." กู้เยี่ยนเหิงกระแอมเบา ๆ ริมฝีปากฝืนยิ้มบาง ๆ "ข้ากลัวว่าใช้แรงมากไปจะทำให้หม่านหม่านบาดเจ็บ..."
ใช่แล้ว! เช่นนี้เอง!
หาใช่เพราะเขาตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกไม่!
ปากเล็กของถังถังอ้าเล็กน้อย ดวงตาหรี่ปรือ โน้มตัวไปข้างหน้า ใบหน้างดงามดุจหยกสลักแทบจะชิดใบหน้าหล่อเหลาของกู้เยี่ยนเหิง
หาใช่ถังถังคิดฟุ้งซ่านไม่!
เสด็จอาห้าชราภาพแล้วจริง ๆ สมองไม่ค่อยคล่องแคล่ว...
เสี่ยวหม่านเป็นวิญญาณแล้ว ไยเสด็จอาห้าจะกอดด้วยแรงเพียงใด มันก็ไม่รู้สึกเจ็บ...
แสงอาทิตย์แรงกล้าส่องผ่านใบไม้ แสงแดดเป็นลายพร้อยโปรยปรายทั่วพื้น รถค่อย ๆ หยุดนิ่ง
ถังถังเก็บเสี่ยวหม่านกลับเข้าไปในหยกประจำตัว จากนั้นจึงดึงมือกู้เยี่ยนเหิงกระโดดลงจากรถ
"พี่หงอวี้ พวกเจ้าคอยถังถังอยู่ที่นี่ก่อนนะ~" เด็กน้อยซบอยู่บนบ่าของกู้เยี่ยนเหิงโบกมือลา "พวกเรากลับมาเร็ว ๆ นี้แหละ~"
จนกระทั่งเดินเข้าไปในป่า แสงอาทิตย์ถูกใบไม้หนาทึบบัง ถังถังจึงให้เสี่ยวหม่านออกมา
"ท่านพี่ท่านพ่อ ตามข้ามา!" เสี่ยวหม่านลอยนำทางไปเบื้องหน้า เพียงครู่เดียว หนึ่งวิญญาณสองคนก็มาถึงพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยวัชพืชรกร้าง
"ที่นี่แหละ!" เสี่ยวหม่านลอยกลางอากาศ ชี้ไปยังวัชพืชที่สูงประมาณครึ่งคนอย่างตื่นเต้น
ตั้งแต่ถูกคนชั่วสองคนนั้นจับตัวไปเก็บกิ่งไม้แห้ง มันก็ไม่ได้มาถอนหญ้าเล่นที่นี่อีกเลย~
หญ้าซื่อซินที่ท่านแม่ต้องการ คาดว่างอกขึ้นมาอีกผืนหนึ่งแล้ว คราวนี้ถอนไปให้หมดเลยจะดี!