หวังจงเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ได้ยินเสียงฮ่องเต้หมิงเต๋อด้านหลังตรัสอีกว่า "เจิ้นไม่รีบใช้พระกระยาหารกลางวัน! เจ้าไปรับเป่ากวยแล้วตรงไปกรมหมอหลวงเลย ให้หมอหลวงตรวจดูข้อมือนาง!"
หวังจงชะงักฝีก้าว พลางโค้งกายรับคำ "หนูไฉรับบัญชา!"
ฮ่องเต้หมิงเต๋อจึงโบกพระหัตถ์ ให้หวังจงถอยไป
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทอดพระเนตรออกนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีครามสดใสดั่งถูกน้ำชะล้าง ทรงเหม่อลอยเนิ่นนาน ก่อนจะถอนพระทัยเบา ๆ
ดูแล้วข้อเสนอของอาจาวย่อมถูกต้อง ต้าหยงบัดนี้ราวกับตะแกรงรั่ว หากไม่ซ่อมแซม ไม่ช้าก็เร็วก็จะเกิดเภทภัยเช่นสองวันก่อนอีก
แต่หากจะนำวิชากลหลับฟ้า วาดยันต์ ตั้งค่ายกล มาไว้ในโรงเรียนหลวงจริง ๆ ลูกหลานจากตระกูลใหญ่พวกนี้ จะใช้วิธีใดจึงจะควบคุมไม่ให้พวกเขาคิดทรยศ ใช้วิชาเร้นลับก่อชั่วได้เล่า?
คิดมาถึงตรงนี้ คิ้วที่เพิ่งคลายของฮ่องเต้หมิงเต๋อก็ขมวดกลับเข้าไปอีก
ยามหวังจงมาถึงท้องพระโรง ยังคงมีขุนนางมากมายห้อมล้อมถังถัง
หวังจงคารวะขุนนางเหล่านั้นก่อน จากนั้นจึงกระแอมเบา ๆ เอ่ยว่า "รับสั่งฝ่าบาท พระธิดารีบกลับตำหนักหยางซิน ถวายพระกระยาหารกลางวันแด่ฝ่าบาท อย่าได้ชักช้า! ส่วนยันต์ที่ค้างท่านผู้ใหญ่ทั้งหลาย จะทำชดใช้ให้ครบในสิบวัน!"
ผู้คนคุกเข่ารับคำสั่ง จากนั้นจึงผละจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
อู่อิ่งโหวเดินรั้งท้าย ลังเลอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้ากลับมาหยุดข้างกายถังถัง ชี้ไปยังขนนกสีดำเป็นเงาหลายเส้นที่วางอยู่ข้าง ๆ ถามว่า "ท่านหญิง ขนนกพวกนี้จะขายให้กระหม่อมได้หรือไม่?"