ถังถังกระโดดโลดเต้นนำหน้าไป อาจารย์หวยเจินอดกลั้นมานาน ในที่สุดก็เอ่ยถามความสงสัยในใจออกมา "ศิษย์น้องเล็ก ยันต์วันนี้ถูกเกินไปหรือไม่"
ไม่ว่าจะเป็นยันต์ใดล้วนขายในราคาแผ่นละสิบอีแปะ หากขายต่อไปเช่นนี้ย่อมขาดทุนนะ...
ศิษย์น้องเล็กแม้จะวาดยันต์รวดเร็วเพียงใด หนึ่งเค่อก็ได้เพียงสิบแผ่น!
นางอายุเพียงสามขวบ เพราะต้องวาดยันต์ทุกวัน นิ้วมือถึงกับด้านเป็นตาปลา
เด็กคนอื่นอายุเท่าศิษย์น้องเล็กยังคลอเคลียในอ้อมอกพ่อแม่เลย!
ฝีเท้าถังถังชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็กระพริบตาโตพลางยิ้มร่าถาม "ท่านพี่ พวกเราเป็นนักพรตเต๋าเพื่อสิ่งใดหรือ"
หวยเจินคาดไม่ถึงว่าเด็กน้อยจะย้อนถามตน ชะงักไปครู่หนึ่งจึงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ย่อมเป็นการปราบมารปกป้องวิถี คุ้มครองสรรพชีวิต!"
เหตุผลเหล่านี้นับแต่วันเข้าสำนักเขาก็จำขึ้นใจ ไม่เคยลืมเลือน
"เช่นนั้นชาวบ้านนับเป็นสรรพชีวิตหรือไม่"
"ย่อมเป็น!"
เด็กน้อยเลิกคิ้วน้อย ยิ้มในแววตาหยั่งลึกขึ้น "เมื่อมีใจเมตตาต่อสรรพชีวิต เหตุใดต้องใส่ใจราคายันต์ว่าถูกหรือแพงเล่า พวกเราวาดขึ้นก็เพื่อคลายทุกข์ให้สรรพชีวิตมิใช่หรือ"
นางไม่เคยรู้สึกว่าราคาสูงหรือต่ำ เพียงดูว่าผู้ซื้อยันต์อยู่ในสถานการณ์เช่นไร ขอเพียงยันต์ที่ถังถังวาดช่วยเหลือผู้คนได้ ก็คุ้มค่าแล้ว...
อาจารย์หวยเจินฟังแล้วหยุดเท้าอย่างมิอาจควบคุม ยืนนิ่งครุ่นคิด
คำพูดของศิษย์น้องเล็กประหนึ่งไข่มุกล้ำค่า ทำให้เขาหมดคำพูด