เป็นเสียงของผู้หญิง
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นภรรยาผีของหยางหลง
เมื่อได้ยินเสียง หยางหลงที่กำลังลงบันไดก็ชะงักทันที เขากลั้นหายใจ ยกมือปิดปาก แล้วรีบวิ่งกลับไปหลบหลังประตูห้องนอน
นั่นมันผีนะ!
พร้อมจะเอาชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ!
เขาเพิ่งอายุสามสิบกว่า ยังไม่อยากตายตอนนี้!
“สตรีมเมอร์ เดี๋ยวก่อน สตรีมเมอร์!”
“คุณ...คุณต้องมีวิธีช่วยผมใช่ไหม?”
“เมื่อกี้ผมตาถั่ว มองไม่เห็นคนเก่ง ถึงกับ...ถึงกับสงสัยในตัวคุณ ผมมันสมควรตาย!”
“ท่านผู้ใหญ่โปรดอย่าถือสาคนเล็กคนน้อยเลยครับ!”
“ขอร้องล่ะครับ ช่วยผมด้วยนะ!”
หยางหลงมองเจียงเฉินในห้องไลฟ์สด แววตาหวาดกลัวเจือคำวิงวอน สุดท้ายถึงกับคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะให้เจียงเฉินไม่หยุด
ในเมื่อเจียงเฉินมองออกว่าภรรยาของเขาเป็นผี บางทีอาจมีวิธีช่วยเขาก็ได้
นี่เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตเขา
“จริงสิ ผมยังมีเงิน!”
“สตรีมเมอร์ ผมส่งของขวัญให้ คุณต้องช่วยผมนะ!”
เงินที่หยางหลงพูดถึงไม่ใช่ทองตำลึงพวกนั้น
แต่เป็นเงินที่เขาเก็บไว้ตอนทำงานในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ก่อนหน้านี้ มีอยู่ราวหนึ่งหมื่นหยวน เขารีบเติมเงินเข้าไปจนหมด
ฟึ่บ ๆ ๆ!
【ลูกเขยมังกร】ส่งงานเลี้ยงฉลอง*1!
【ลูกเขยมังกร】ส่งงานเลี้ยงฉลอง*1!
【ลูกเขยมังกร】ส่งงานเลี้ยงฉลอง*1!
งานเลี้ยงฉลองหนึ่งชุดราคา 3,000 หยวน หยางหลงส่งรวดเดียวสามชุด รวมเป็นเงินถึง 9,000 หยวน เรียกได้ว่าส่งเงินเก็บทั้งหมดออกไปแล้ว
แต่การมีชีวิตรอดสำคัญกว่าสิ่งใด!
เมื่อเห็นเอฟเฟกต์ระยิบระยับในห้องไลฟ์สด คิ้วของเจียงเฉินกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมรับรองไม่ได้ว่าจะช่วยได้แน่ แต่จะลองทำให้สุดความสามารถ!”
“แค่พยายามก็ยังดี อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งรอตาย!”
“สตรีมเมอร์บอกมาเลย ผม...ผม...ผมต้องทำยังไง?”
หยางหลงเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แม้เสียงจะร้อนรน แต่กลับเป็นเพียงเสียงกระซิบ เขาไม่กล้าพูดดังเลยสักนิด
“ทางคุณมีกระดาษไหม?”
“มีครับ สตรีมเมอร์ กระดาษเหลืองพวกนี้ใช้ได้ไหม?”
หยางหลงหยิบกระดาษเหลืองปึกหนึ่งจากข้างหน้าต่าง
ในวิลล่าหลังนี้ นอกจากของตกแต่งละลานตาแล้ว สิ่งที่มีมากที่สุดก็คือกระดาษเหลือง แทบทุกที่มีกองหนึ่งวางอยู่
ตอนแรกเขายังสงสัยอยู่เลย
พอมาคิดตอนนี้ นี่มันกระดาษเหลืองที่ใช้เผาให้คนตายชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
ทุกอย่างกระจ่างแล้ว!
“กระดาษเหลืองยิ่งดี ผมจะส่งยันต์หนึ่งใบกับคาถาสองสามประโยคไปให้ทางข้อความส่วนตัว คุณท่องคาถาในใจไปด้วย แล้วใช้เลือดตัวเองวาดยันต์ลงบนกระดาษเหลือง!”
“จำไว้ให้ดี ห้ามวาดผิดเด็ดขาด!”
“ส่วนจะใช้ได้ไหม และได้ผลแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของคุณแล้ว!”
พูดจบ เจียงเฉินก็หยิบยันต์เหลืองบนโต๊ะขึ้นมา ถ่ายภาพความละเอียดสูงแล้วส่งให้หยางหลง
นี่ไม่ใช่ยันต์ธรรมดา
มันเป็นของขวัญสำหรับมือใหม่ที่ระบบมอบให้ตอนเขาเปิดใช้งานระบบครั้งแรก
ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้าย!
เมื่อยันต์นี้ปรากฏ สิ่งชั่วร้ายทั้งหลายย่อมถอยหนี!
ตอนนั้นเขาวาดอย่างกระตือรือร้นไปตั้งหลายแผ่น ตั้งใจว่าจะออกไปปราบผี...
ใครจะรู้ว่าจะไม่ได้ใช้เลยสักแผ่น
ตามที่ระบบบอก ขอแค่ท่องคาถาและวาดลวดลายบนยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกมา ก็จะเกิดผล
เพียงแต่พลังไม่แข็งแกร่งเท่าตอนที่เขาใช้พลังวิญญาณวาดเท่านั้น
ตอนนี้หยางหลงจะรอดหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าผีสาวตนนี้มีพลังบำเพ็ญสูงแค่ไหน
พลังบำเพ็ญสูง คนตาย!
พลังบำเพ็ญต่ำ ผีตาย!
……
“เร้าใจ! เร้าใจสุด ๆ!”
“แม่งเอ๊ย ช่วงนี้ดูแล้วเหงื่อเย็นไหลไม่หยุด ฉันรู้สึกว่าตัวเองตื่นเต้นยิ่งกว่าพี่ราชามังกรอีก!”
“ฮ่า ๆ ฉันเพิ่งเข้ามา เห็นทั้งผีทั้งยันต์ แบบนี้มันบทละครชัด ๆ แต่ต้องยอมรับว่าพี่คนนี้แสดงเก่งเหมือนเจอผีจริง ๆ เลย!”
“ไม่รู้ว่าวิธีของสตรีมเมอร์จะได้ผลไหมนะ?”
“น่าจะได้นะ เห็นในร้านของสตรีมเมอร์ขายทั้งกระบี่ไม้ท้อกับยันต์ แถมยังมองออกว่ามีผี บางทีอาจมีฝีมือจริงก็ได้!”
“แต่การวาดยันต์ไม่ต้องใช้ชาดหรอกเหรอ? ทำไมสตรีมเมอร์ถึงให้พี่คนนั้นใช้เลือดวาดล่ะ?”
“โง่หรือไง ก็ไม่มีชาดนี่นา!”
“จริง ๆ สถานการณ์แบบนี้ใช้เลือดวาดน่ะถูกแล้ว ฉันเคยศึกษาการวาดยันต์มาก่อน ปกติยันต์ส่วนใหญ่ใช้ชาดวาด เพราะชาดใช้ปราบผี ถ้าจะสะกดซอมบี้ก็ใช้เลือดไก่ตัวผู้ แต่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับวาดยันต์ยังไงก็ต้องเป็นเลือดคน โดยเฉพาะเลือดผู้ชาย ผู้ชายมีพลังหยางติดตัวมาแต่กำเนิด จึงข่มผีได้ดีที่สุด!”
“แต่สำหรับคนที่ฝึกวิชา การเสียเลือดมากเกินไปจะทำให้พลังบำเพ็ญถดถอย ต่อมาพวกเขาเลยเปลี่ยนมาใช้ชาด เพราะตัวเองฝึกวิชาอยู่แล้ว ใช้ชาดก็ได้ผลเหมือนกัน ส่วนคนที่ไม่ได้ฝึกวิชา เลือดคนต่างหากคือวัตถุดิบที่ดีที่สุด!”
……
หลังจากชาวเน็ตบางคนอธิบายให้ฟัง คนอื่น ๆ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ส่วนหยางหลงหลังจากได้รับภาพจากเจียงเฉิน ก็รีบฟุบลงข้างเตียง กัดนิ้วตัวเองจนเลือดออก แล้วเริ่มวาดลงบนกระดาษเหลือง
“ห้าดาวสยบสีสัน แสงส่องประกายทั่วแดนเร้นลับ!”
“เทพนับพัน นักบุญนับหมื่น คุ้มครองจิตแท้ของข้า!”
“สัตว์ร้ายยิ่งใหญ่สะท้านฟ้า จงสยบอาวุธทั้งห้า!”
“มารร้ายทั้งห้า จงทำลายกายและวิญญาณ!”
เขาวาดไปพลางท่องคาถาไปพลาง
ในเวลาเดียวกัน
ตึก~~
ตึก~~
ชั้นล่าง เสียงรองเท้าส้นสูงดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ
“สามี?”
“สามี คุณอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ชั้นบนหรือเปล่า?”
เสียงผู้หญิงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
หยางหลงฟังเสียงนั้น นิ้วมือสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
มือวูบไปครั้งเดียว เขาก็วาดผิดเสียแล้ว
“แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย ๆ ๆ!”
เขารีบปัดกระดาษแผ่นนั้นไปด้านข้าง แล้วเริ่มวาดใหม่อีกครั้ง
ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดเดียว
ไอ้มือบ้าเอ๊ย รีบวาดสักที!
ไอ้เลือดบ้าเอ๊ย รีบไหลออกมาสิ!
เมื่อเห็นว่าเลือดจากนิ้วไหลไม่พอ เขาก็กัดนิ้วซ้ำ ปกติแค่ให้ใช้มีดเล็ก ๆ กรีดนิ้ว เขายังไม่กล้าเลย แต่ตอนนี้เขาอยากกัดนิ้วทั้งสิบให้แตกเสียด้วยซ้ำ!
โชคดีที่ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายที่เจียงเฉินให้มาวาดไม่ยาก
ด้านบนมีคำสั่งหนึ่งคำ
ด้านล่างมีคำขับไล่สิ่งชั่วร้าย
ยิ่งไปกว่านั้น แรงกดดันจากความตายที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาวาดตามต้นแบบยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้สำเร็จตั้งแต่ครั้งที่สอง
“สตรีม...สตรีมเมอร์ ช่วยดูหน่อยว่าใช้ได้ไหมครับ?”
เขาหันกล้องไปทางยันต์ที่วาดเสร็จแล้ว
เจียงเฉินเหลือบมอง
เส้นยุ่งเหยิงอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็คล้ายต้นแบบอยู่เล็กน้อย
“ใช้ได้ ตอนนี้หาโอกาสเอายันต์แผ่นนี้ไปแปะบนตัวผีสาว!”
“ได้...ได้ครับ ผมจะหาโอกาส...”
หยางหลงลนลานมองซ้ายมองขวา ก่อนจะรีบหลบไปหลังประตู
เขาคิดจะรอให้ผีสาวเข้ามาในห้อง แล้วฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง แปะยันต์ลงไป
ตึกตึก~~
ตึกตึก~~
ด้านนอกประตู เสียงรองเท้าส้นสูงยังดังต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าเธอขึ้นบันไดมาแล้ว
หลังจากเสียงดังขึ้นอีกหลายครั้ง
เอี๊ยด~~
ประตูห้องนอนถูกผลักเปิด
“เอ๊ะ ไม่ได้อยู่ชั้นบนหรอกหรือ?”
ผู้หญิงไม่ได้เดินเข้ามา เพียงเอ่ยด้วยความสงสัยอยู่หน้าประตู จากนั้นก็เหมือนจะหันหลังกลับ
ตึกตึก~~
ตึกตึก~~
เสียงรองเท้าส้นสูงเริ่มห่างออกไป
หยางหลงที่หลบอยู่หลังประตูสั่นระริก ความหวาดกลัวในใจเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
เพราะเขาเห็นชัด ๆ ว่ามีคนเปิดประตู แต่กลับไม่มีเงาบนพื้นแม้แต่น้อย ทั้งที่เตรียมลงมือแล้วแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าผีสาวจะไม่เดินเข้ามา!
เขาขยับเท้าอย่างระมัดระวัง อยากยื่นหน้าออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่พอเพิ่งยื่นหน้าออกไป...
เขาก็ชะงักงัน!
บนพื้นตรงหน้า รองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งกำลังเดินออกไปเอง ไม่มีร่างของผู้หญิงอยู่เลย
ชั่วขณะนั้น รูม่านตาของหยางหลงหดเล็กลง
ยังไม่ทันตั้งสติได้
ฟึ่บ!!
ใบหน้าคนที่เลือดไหลจากทวารทั้งเจ็ดห้อยหัวลงมาจากกรอบประตู ไม่มีลูกตา มีเพียงเบ้าตาดำมืดคู่หนึ่งที่จ้องเขาเขม็ง
“หึ ที่แท้สามีก็อยู่ตรงนี้เอง!”
“ดูท่าคุณจะจับได้แล้ว งั้นฉันคงต้องกินคุณก่อนเวลาเสียแล้วล่ะ~~”
มุมปากของผู้หญิงยกเป็นรอยยิ้ม
เขี้ยวแหลมแต่ละซี่คล้ายฟันเลื่อยสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ปากอ้ากว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นปากมหึมาแดงฉาน เธอยื่นแขนทั้งสองข้างคว้าคอหยางหลง
หยางหลงจ้องผีสาวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาแทบถลนออกมา
ความหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับความตายทำให้อะดรีนาลีนพุ่งพล่าน
“ไอ้เวรเอ๊ย!!”
เขาตะโกนลั่น เหวี่ยงแขนขวาสุดแรง แล้วฟาดยันต์เหลืองใส่หน้าผู้หญิงอย่างจัง
ผู้หญิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ดูเหมือนไม่อยากเชื่อว่าหยางหลงกล้าลงมือกับเธอ
แต่ในวินาทีถัดมา—
หึ่ง!!
แสงสีเหลืองอ่อนกลุ่มหนึ่งส่องออกมาจากยันต์
ผู้หญิงราวกับถูกโยนลงกระทะน้ำมันเดือด
ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่างไม่หยุด พร้อมเสียงกรีดร้องระงม
เดิมทีเธอเป็นหญิงงามสะดุดตาในชุดทำงานรัดรูป แต่พริบตาเดียวก็กลายเป็นผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีเลือดไหลจากทวารทั้งเจ็ด
ร่างทั้งสองสลับไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สุดท้ายก็เปลี่ยนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมา—
ตูม!!!
ผู้หญิงกลายเป็นกลุ่มควันดำแล้วหายวับไปจนหมด
เมื่อเห็นทุกอย่างจบลง ขาของหยางหลงก็อ่อนยวบ เขาทิ้งก้นลงนั่งบนพื้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้
เขากลับรู้สึกเหมือนตัวลอยอยู่กลางอากาศ
จากนั้น
ปึง!!
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน เขากลับนั่งจ้ำเบ้าลงบนดินโคลน
พอมองไปรอบ ๆ จะมีวิลล่าอยู่ที่ไหนกัน?
ที่นี่กลับเป็นป่ารกร้างห่างไกลผู้คน
รอบตัวมีหลุมศพดินอยู่หลายหลุม
ส่วนตรงหน้า บ้านกระดาษรูปทรงวิลล่าหลังหนึ่งกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง!
————