เฉินอันยังคงกอดซูโหรวโหรวไว้ พร้อมกับดึงชายเสื้อของซูหวานไว้ แล้วพูดว่า "คืนนี้ต้องขอบคุณพี่มากจริง ๆ นะ พี่ฟู๋กุ้ย"
หวังฟู๋กุ้ยยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันกับนายเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ ยังต้องมาพูดคำขอบคุณให้เก้อเขินอีกหรือไง?"
"จุดพลุเสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ อย่ามายืนหนาวอยู่บนหิมะแบบนี้เลย"
พูดจบ หวังฟู๋กุ้ยก็เข็นรถเข็นเล็กที่ยืมมาจากเฉียนต้าเว่ยขึ้นมาอีกครั้ง
บนรถเข็นวางพลุที่จุดไปแล้ว
กระบอกพลุเหล่านี้ขายเป็นขยะยังได้เงินคืนอยู่เลย เขาไม่อยากทิ้งไปเปล่า ๆ
ระหว่างที่เดินกลับจากปากหมู่บ้าน พวกเขาสังเกตว่ามีคนในหมู่บ้านหลายคนออกมาดูพลุก่อนหน้านี้
อาจจะเป็นเพราะเสียงพลุระเบิดดึงดูดพวกเขา
ยังมีอีกหลายคนที่ยืนคุยกันอยู่บนหิมะ
"คนในหมู่บ้านเราใครรวยขนาดนี้มาจุดพลุที่ปากหมู่บ้านเนี่ย!"
"พลุนั่นสวยจริง ๆ เลย!"
"ฉันอยู่นี่มาหลายสิบปียังเพิ่งเคยเห็นพลุเป็นครั้งแรกเลย!"
...
ได้ยินคำพวกนี้ หวังฟู๋กุ้ยยิ่งมีสีหน้าภูมิใจมากขึ้น
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดกับเฉินอันว่า "ปีหน้าเราซื้อแบบร้อยหยวนเลยดีกว่า สี่สิบหยวนนี่สามนาทีก็หมดแล้ว ไม่สะใจเอาซะเลย!"
เฉินอันได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้ "ได้ ๆ ๆ"
ซูโหรวโหรวรีบพูดว่า "งั้นพี่เฉินอัน ฉันขอไปจุดพลุด้วยได้ไหม?"
ซูหวานพูดว่า "หนูเป็นผู้หญิง ผู้หญิงจะไปทำเรื่องแบบที่ผู้ชายทำได้ยังไง ผู้หญิงต้องเรียบร้อยหน่อย..."
ซูโหรวโหรวทำปากยื่นแล้วออดอ้อนเฉินอันต่อ "พี่คะ ได้ไหมล่ะ ขอแค่ยืนดูพี่กับพี่ฟู๋กุ้ยจุดพลุก็พอ...หนูจะเรียบร้อยมาก ๆ เลย..."