เมื่อเผชิญกับคำรับรองของเฉินอัน ซูหวานไม่ได้ตอบตกลงในทันที
นางเพียงมองเฉินอัน แล้วไม่พูดอะไรอีก
แต่เฉินอันรู้ว่า หัวใจของซูหวานที่ดูราวกับภูเขาน้ำแข็งนั้น เริ่มละลายลงทีละน้อยแล้ว
อย่างน้อยนี่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี!
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ อย่างน้อยก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว ขอเพียงเขาพยายามต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจะต้องทำให้ซูหวานหวั่นไหวได้แน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ขอบตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำ
นับตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เขาพยายามอย่างสุดชีวิต ก็เพื่อหวังจะได้รับการยอมรับจากซูหวาน
ก่อนหน้านี้ซูหวานไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มาโดยตลอด เย็นชาราวกับก้อนหิน จนเขารู้สึกเหมือนตัวเองชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็ง ความรู้สึกเช่นนั้นช่างทรมานเหลือเกิน
ตอนนี้ในที่สุด... ในที่สุดก็มีโอกาสแล้ว
ราวกับได้เห็นแสงรุ่งอรุณสายหนึ่งท่ามกลางความมืดมิด
เฉินอันรู้สึกว่าตนเองจะต้องรอจนถึงวันที่รุ่งสางมาเยือนแน่นอน!
เมื่อกลับถึงบ้าน ตอนกินอาหารเย็น ใบหน้าของเขาก็ยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม
หลี่ชุยฮวาถามอย่างไม่เข้าใจว่า “อันจื่อ วันนี้เจ้าล่าของใหญ่บนเขาได้หรือ? เหตุใดจึงยิ้มมีความสุขถึงเพียงนี้?”
เฉินอันกล่าวว่า “ท่านแม่ เมื่อครู่ตอนผมผ่าฟืนเสร็จแล้วเอาไปส่ง ซูหวานเธอพูดกับผมด้วย”
“จริงหรือ?” หลี่ชุยฮวาเบิกตากว้าง ดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเฉินอันเสียอีก
“นั่นเป็นเรื่องดีนี่! เด็กคนนั้นอย่างซูหวานดื้อรั้นมาก นางเป็นเช่นนั้นมาตลอด พวกเราก็เป็นห่วงนางเหมือนกัน!”
“แต่ลูกอย่ากดดันเธอมากเกินไป ให้เวลาเธอหน่อย! ไม่ช้าก็เร็ว เธอจะยอมแต่งงานกับลูกเอง!”