หลี่ชุยฮวาเองก็ทำอะไรไม่ได้ เธอถามว่า “ถ้าอย่างนั้นนายว่าจะทำยังไง?”
เฉินกั๋วฝูพูดว่า “ผู้ก่อเหตุต้องเป็นผู้แก้ไข ใครจะไปรู้ว่าเขาทำแบบนั้นเอง แน่นอนว่าต้องพยายามต่อไป ใช้ความจริงใจและความบริสุทธิ์ใจของตัวเองไปทำให้ซูหวานซึ้ง”
หลี่ชุยฮวาพูดว่า “ถ้าซูหวานไม่ซึ้งตลอดล่ะ แล้วอันจื่อของเราจะเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง?”
“ฉันไม่กลัวหรอก ยังไงก็เป็นตระกูลเฉินของแกที่ขาดทายาท แกต้องคิดให้ดี…”
เฉินกั๋วฝูพูดว่า “นี่มันเป็นกรรมที่เขาทำไว้เอง จะมีวิธีอะไรได้!”
ตอนนี้เฉินอันพูดว่า “พอได้แล้ว พ่อแม่ อย่าทะเลาะกันเลย เรื่องของฉันกับซูหวานฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ และก็…เรื่องหาผู้หญิงให้ฉันน่ะเลิกเถอะ อย่าไปทำอะไรลับหลังฉันเด็ดขาด ถ้าซูหวานรู้ เธอจะคิดว่าฉันเป็นคนสองหน้า พูดอย่างทำอย่างแน่นอน!”
ในเมื่อพ่อลูกพูดกันอย่างนี้แล้ว หลี่ชุยฮวาจะพูดอะไรได้อีก
เธอได้แต่พูดว่า “ได้ เรื่องป้าอ้วนฉันจะไปปฏิเสธเอง แต่แกกับซูหวานก็ต้องพยายามมากขึ้นด้วย”
เฉินอันพูดว่า “ได้ ฉันรู้”
พูดจบ เขาก็ตัดเนื้อหมูป่าออกมาเป็นชิ้นใหญ่ แล้วถือออกไปนอกบ้าน
เขามาที่บ้านตระกูลซู เพิ่งจะเคาะประตู ซูโหรวโหรวก็เปิดประตูให้เอง
เธอเพิ่งกลับมาบ้านก็บอกซูหวานแล้ว ว่าอีกเดี๋ยวพี่เฉินอันจะต้องมาแน่
เห็นไหมล่ะ…เฉินอันมากันจริงๆ