หลิวชุนเจียงรีบร้อนถามทันที: "นายรีบบอกฉันหน่อยสิ จะต้องใช้วิธีไหนไปจัดการกับเฉินอันนั่น..."
หวังเว่ยกั๋วพูด: "นายรีบอะไรนักหนา ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา พอถึงเวลาแล้วฉันจะบอกนายเอง"
เขาไม่พูดแบบนั้นยังดี พอพูดแบบนี้ หลิวชุนเจียงกลับยิ่งร้อนใจหนักขึ้นไปอีก
เขาตบโต๊ะปังหนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืนทันที: "หวังเว่ยกั๋ว เมื่อกี้นายไม่เห็นสายตาที่ซูหวานมองเฉินอันหรือไง? สายตาแบบนั้นแทบจะละลายติดกันแล้ว!"
"ถ้าเฉินอันแอบย่องไปบ้านซูหวานตอนมืดๆ แล้วหลอกเธอได้... งั้นฉันยังไม่ได้แต่งเมียก็ต้องใส่หมวกเขียวแล้ว!"
"ฉันจะไม่ให้ร้อนใจได้ยังไง? ฉันร้อนใจแทบตาย ฉันอายุยี่สิบกว่าแล้ว ยังหาภรรยาไม่ได้เลย ฉันมันลำบากก็ตรงนี้ไง?"
เขาที่มีต่อซูหวานน่ะ รักแรกพบจริงๆ ตอนนี้เป็นแบบนี้ทุกวัน ถ้าไม่ได้เห็นหน้าซูหวาน ก็จะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ในใจ ทรมานสุดๆ
แต่ก่อนตอนอยู่ที่อำเภอ เขาหยิ่งมาก ครอบครัวข้าราชการหลายครอบครัวจะแนะนำผู้หญิงให้ เขายังไม่แม้แต่จะมอง
ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งมาถึงหมู่บ้านธงแดง ก็โดนซูหวานทำให้ตกหลุมรักทันที
เขานี่ถือว่าเป็นคนเจ้าชู้แบบจริงจังเลยล่ะ
หวังเว่ยกั๋วก็พูดไม่ออกกับเขาเหมือนกัน พูดว่า: "ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งนี่นา นายดูท่าทางนายสิ!"
"จริงอยู่ ฉันก็ยอมรับว่าซูหวานเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านธงแดงของเรา เธอสวยที่สุดจริงๆ แต่สวยแค่ไหน พอแต่งงานไปก็เป็นแค่แม่บ้านคนหนึ่งนั่นแหละ"