“จักรยานเหรอ? นายพูดถึงจักรยานสองล้อคันใหญ่แบบนี้ใช่มั้ย?” ดวงตาของซูโหรวโหรวเป็นประกายขึ้นมาทันที
เฉินอันยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ด้วยนะ ของแท้แบรนด์เนม”
“จริงเหรอ?!” ซูโหรวโหรวแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุดขีดออกมา
เฉินอันพูดต่อ “ฉันจะหลอกเธอทำไมล่ะ?”
คราวนี้ซูโหรวโหรวดีใจจนกระโดดขึ้นมาทันที “แบบนั้นก็สุดยอดไปเลย! ได้ขี่จักรยานนี่มันเท่ห์สุดๆ ไปเลย!”
“พี่เฉินอัน ในหมู่บ้านเรามีจักรยานแค่สองสามคันเอง แล้วก็เป็นของครอบครัวผู้ใหญ่บ้านทั้งนั้น ถ้าพี่ซื้อจักรยานได้เนี่ย โคตรจะเท่เลย!”
ใครจะไม่คิดแบบนั้นล่ะ...
ในยุคนั้น จักรยานสองล้อคันใหญ่หนึ่งคันก็เหมือนกับรถเบนซ์หรือบีเอ็มดับเบิลยูในปัจจุบัน ไม่ใช่แค่ยานพาหนะ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของสถานะทางสังคมอีกด้วย
มีเพียงผู้ชายที่มีหน้ามีตาในสังคมเท่านั้นที่มีสิทธิ์ขี่จักรยาน
สีหน้าของซูหวานก็ดีใจเหมือนกัน แต่เรื่องนี้เมื่อคืนทำเสร็จเฉินอันก็เล่าให้เธอฟังแล้ว เธอเลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก แค่ยิ้มบางๆ อยู่ข้างๆ
เฉินอันพูดต่อ “ฉันกับพี่สาวเธอกำลังจะแต่งงานกัน แล้วบ้านเราก็ควรจะหาของใหญ่ๆ มาไว้สักหน่อย ฉันตั้งใจว่าจะซื้อจักรยานก่อน แล้วค่อยหาจังหวะซื้อจักรเย็บผ้าอีกที รวมกับวิทยุที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ บ้านเราก็จะครบสามอย่างใหญ่แล้ว”
ถ้าของสามอย่างนี้ครบชุด ในหมู่บ้านธงแดงถือว่าเป็นคนชั้นสูงเลยทีเดียว คงมีแต่พวกป้าๆ นางๆ ในหมู่บ้านที่พูดว่าซูหวานแต่งงานดี