เฉินอันและหวังฟู๋กุ้ยหัวเราะคิกคักมองหลิวชุนเจียง อยากจะดูว่าเขาจะพูดกลับคำยังไงให้เข้าท่า
หลิวชุนเจียงหน้าร้อนผ่าวไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไรดี
สุดท้ายหวังเว่ยกั๋วก็ทำเป็นเคร่งขรึมพูดว่า "พวกนายเล่าเรื่องนี้ให้ฟังแล้ว พวกเราก็เข้าใจดี พอกลับไปเราจะสอบสวนให้ชัดเจน วันนี้เรื่องมันไม่จบง่ายๆ แน่ พวกนายรอได้เลย"
หลิวชุนเจียงเหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายได้ รีบพูดตามว่า "ผู้กองหวังพูดถูก พอกลับไปเราจะสอบสวนให้ละเอียด พวกนายอย่าหวังจะปัดความรับผิดชอบนะ"
เฉินอันได้ยินก็อดหัวเราะหนักขึ้นไม่ได้
ที่พวกเขาพูดว่ากลับไปแล้วจะสอบสวน ประโยคแบบนี้เด็กลูกไหนก็ไม่หลงเชื่อหรอก มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อ มันตลกจริงๆ
หวังฟู๋กุ้ยพูดเหน็บแนมว่า "งั้นสองท่านก็สอบสวนไปเรื่อยๆ เถอะนะ"
พูดจบเขาก็เข็นรถเข็นจากไป
หวังเว่ยกั๋วกับหลิวชุนเจียงมองเงาหลังที่จากไป โมโหแทบจะระเบิด
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย
เมื่อก่อนหวังฟู๋กุ้ยยังต้องทำงานในทีมผลิต หวังเว่ยกั๋วยังพอจะข่มเขาได้บ้าง
แต่ตอนนี้เขาเข้าร่วมทีมล่าสัตว์ของที่อำเภอแล้ว หวังเว่ยกั๋วก็ไปยุ่งอะไรกับเขาไม่ได้อีก
หวังฟู๋กุ้ยไปแล้ว เฉินอันก็ต้องพาพี่น้องตระกูลซูกลับบ้าน
หลิวชุนเจียงมองตาปรือๆ ตอนเฉินอันพาซูหวานกับซูโหรวโหรวไป อิจฉาริษยาจนแทบจะร้องไห้
ซูหวานชอบเฉินอันก็แล้วไปเถอะ น้องซูโหรวโหรวยังชอบเฉินอันอีก!