หลี่จี้ท่างปกติพูดจาไม่ค่อยเข้าท่า
แต่วันนี้พูดได้ตรงประเด็นทีเดียว
เมื่อเฉินอันรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ท่าทีของพี่น้องตระกูลซูที่มีต่อเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป
แต่เฉินอันเป็นคนนิสัยมั่นคง เขาบอกหลี่จี้ท่างว่า "นายก็อย่าคิดไปเองไกล ผู้ใหญ่เขาอาจจะแค่อยากพบเรา ไม่ได้มีความหมายอะไรก็ได้"
หลี่จี้ท่างพูดว่า "เฉินอัน คุณไม่เข้าใจหรอก ผู้ใหญ่ที่อำเภอแต่ละคนยุ่งจะตาย ถ้าใช้เราไม่ได้ จะมีเวลาว่างมานัดพบเราโดยเฉพาะเหรอ รอดูเถอะ ถึงฉันจะอยู่แค่ในหมู่บ้าน แต่ก็เคยผ่านโลกราชการมาบ้าง รับรองไม่ผิดแน่"
เฉินอันไม่รับลูก
จากนั้นทั้งสองก็คุยกันเรื่อยเปื่อย เรื่องราวในหมู่บ้าน
พวกเขาคุยกันอย่างน้อยก็ชั่วโมงหนึ่ง หูเสียนจื้อก็ยังไม่กลับมา
แต่หลี่จี้ท่างก็เป็นคนเข้ากับคนง่าย เขาหยิบกระติกน้ำร้อนในออฟฟิศหูเสียนจื้อมาเติมน้ำชาสองรอบ ไม่ต้องให้ใครดูแลเลย
ในที่สุด เสียงเปิดประตูดังขึ้น
ได้ยินเสียง เฉินอันก็ลุกขึ้นยืนทันที
แล้วเขาก็เห็นหูเสียนจื้อเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
"เสี่ยวเฉิน รอนานแล้วสิ พวกเราประชุมกะทันหัน เสียเวลาไปหน่อย มา ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือหัวหน้าป้ายของเรา"
เขาพูดพลางเดินเข้ามา และทำมือเชิญ
ข้างหลังเขา ชายคนหนึ่งใส่ชุดซุนยัดเซ็นสีดำก็เดินเข้ามาด้วย