แต่พอถึงปี 66 หลังจากนั้น ชีวิตที่ดีของหลิวชุนเจียงก็ถึงคราวอวสาน
พอถึงยุคพิเศษ พ่อของเขาถูกยึดอำนาจ ตัวเขาเองก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วย ไม่นานก็ถูกหวังเว่ยกั๋วเล่นงานจนต้องไปนอนในคอกวัว
เขาทั้งใจไม่สู้ ทำงานก็ไม่เอาไหน ไม่นานก็ผูกคอตาย
หลังจากนั้น หมู่บ้านธงแดงก็กลายเป็นของหวังเว่ยกั๋วคนเดียวโดยสมบูรณ์
รุ่งเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เฉินอันก็ออกมาจากบ้าน
เขามาถึงปากหมู่บ้าน ก็พบว่าหลี่จี้ท่างรออยู่ที่นั่นตั้งแต่เช้าแล้ว
เฉินอันพูดกับเขา: "นายมาตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?"
หลี่จี้ท่างยิ้ม: "ผมก็เพิ่งมาถึงเองแหละ พี่อันจื่อ เราไปกันเถอะ!"
ในมือเขายังถือกระสอบป่านใบหนึ่ง ตั้งใจจะเอาไว้ใส่เหยื่อที่ล่าได้ จะได้ไม่ให้ใครเห็น แล้วค่อยจัดการเรื่องไม่จำเป็นทีหลัง
ทั้งสองคนไปขุดเอากวางเล็กโง่ที่ซ่อนไว้ในฐานลับออกมาก่อน แล้วใส่ลงในกระสอบ จากนั้นใช้เชือกป่านมัดปากกระสอบให้แน่น แล้วต่างคนต่างแบกกระสอบมุ่งหน้าไปทางตัวเมือง
พอฟ้าสว่าง พระอาทิตย์ก็ค่อยๆ ขึ้น
ท้องฟ้าทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือสีครามสดใสเป็นพิเศษ แต่ก็ยังหนาวเย็นติดลบยี่สิบสามสิบองศา ลมหายใจที่พ่นออกมาปกคลุมใบหน้าเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาว
เก้าโมงเช้า ทั้งสองคนก็มาถึงที่อำเภอ
หลี่จี้ท่างไปทักทายก่อน หูเสียนจื้อลงมาต้อนรับด้วยตัวเอง จากนั้นเฉินอันถึงได้ขนกวางเล็กโง่ที่อยู่ในกระสอบขึ้นไป