"เจ้าชู้หน่อยก็ดี จะได้ให้บ้านหลี่มีหลานเร็ว ๆ" แม่ของหวังฟู๋กุ้ยพูด "เออ จริงสิ เฉินอันมาหานายเพื่อให้ออกหนังสือรับรองให้ เขาจะแต่งงานกับซูหวานแล้ว"
หวังอวี้ตงยิ้มแล้วพูดว่า "เฉินอัน อย่างนี้นายไม่ถูกนะ การให้เราออกหนังสือรับรองการแต่งงานต้องมีขนมใส่ซองหน่อย นายมากันมือเปล่าแบบนี้ได้ยังไง?"
คำพูดนี้ทำให้เฉินอันนึกขึ้นได้
เฉินอันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ที่สำคัญนี่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของเขา ไม่มีประสบการณ์
ในยุคนั้นเป็นสังคมที่ต้องพึ่งพาความสัมพันธ์ ถ้าจะขอให้ใครช่วยอะไร ก็ต้องมีเส้นสายหรือให้ของตอบแทนบ้าง อย่างน้อยก็ต้องมีขนมใส่ซองสองซอง
อีกสองวันพวกเขาจะไปจดทะเบียนสมรสและถ่ายรูปแต่งงาน คงหนีไม่พ้นที่จะถูกขอขนม
เขาไม่ได้เตรียมตัวเลย คงไม่ค่อยเหมาะสม
เฉินอันยังไม่ทันพูด แม่ของหวังฟู๋กุ้ยก็พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ "แก่แล้วยังปากจัดอีก นายยังไม่ทันเตรียมตัวเลย จะเอาขนมอะไรนักหนา! ต่อให้ตอนนี้ไม่มี เขาจะไม่ให้แกสักวันหรือไง ทั้งหมู่บ้านธงแดงก็แกนี่แหละที่ปากจัดที่สุด!"
เฉินอันพูด "ผม..."
แม่ของหวังฟู๋กุ้ยพูด "เดี๋ยวฉันจะให้เขาออกหนังสือรับรองให้เลย ถ้าวันนี้เขาไม่ออกให้ ฉันจะไม่ทำให้เขาสบายแน่!"
หวังอวี้ตงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เฉินอันพอจะเข้าใจแล้ว ว่าทำไมหวังฟู๋กุ้ยถึงเป็นคนกลัวเมีย คงเป็นเพราะติดนิสัยมาจากพ่อ