พนักงานที่มารับเรื่องเป็นผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ ใส่แว่นกรอบดำ ดูเคร่งขรึมมาก ให้อารมณ์เหมือนอาจารย์ใหญ่ใจปีศาจ
เฉินอันยื่นขนมมงคลให้เธอเต็มกำมือ วางลงบนโต๊ะทำงาน
อาจารย์ใหญ่ใจปีศาจยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที แล้วก็ช่ำชองหยิบขนมมงคลกำนั้นใส่ลิ้นชักทางซ้ายของโต๊ะตัวเอง
ตอนที่เธอเปิดลิ้นชัก เฉินอันเห็นขนมสารพัดชนิดกองเต็มครึ่งลิ้นชักแล้ว…
ทำเอาเฉินอันตกใจไม่น้อย!
ขนมพวกนี้อย่างน้อยต้องห้าจินขึ้นไปแน่นอน!
ดูเหมือนคู่บ่าวสาวหลายคู่ที่มาขอทะเบียนสมรสที่นี่จะ "รู้จักกาลเทศะ" เหมือนเฉินอัน เวลามาติดต่อธุระก็จะเอาขนมมงคลมาฝาก จนแทบกลายเป็นสวัสดิการลับๆ ไปแล้ว
เฉินอันอดคิดในใจไม่ได้ว่า ทำงานที่สำนักงานทะเบียนก็สบายเหมือนกันนะ ได้ขนมมงคลทุกวันกินไม่หมด แถมยังเอาไปขายต่อได้อีก
เธอถามว่า "มาขอทะเบียนสมรสใช่ไหม?"
"ใช่" เฉินอันวางหนังสือรับรองจากหมู่บ้านกับทะเบียนบ้านของทั้งสองคนลงไป
พอให้ขนมมงคลไปกำหนึ่งแล้ว ความเร็วในการออกเอกสารนี่ไวสุดๆ
พนักงานหยิบเอกสารใหม่จากลิ้นชัก กรอกชื่อลงในทะเบียนสมรส แล้วประทับตราหน่วยงาน
"ยินดีด้วยนะคะ สองคนจากวันนี้เป็นต้นไปก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วค่ะ!"