ตอนที่ 13 อู่หวังหรือ? นัดเดียวร่วงหนึ่งคน!
“คุณหนูแปด เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!”
“ท่านอ๋องไม่ได้พาองครักษ์ไปด้วยสักคน ขับรถม้าออกจากเมืองไปตามลำพังแล้วขอรับ!”
หวังต้าเหนียนรีบร้อนพุ่งเข้าไปในห้องของเสิ่นมู่หรง
เสิ่นมู่หรงผุดลุกขึ้นทันที “เมื่อวานเพิ่งถูกลอบสังหาร! มือสังหารพวกนั้นไม่กล้ามาที่จวนกงเจวียนอีกก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะไม่กล้าฆ่าคนที่นอกเมือง!”
“น้องชายตกอยู่ในอันตราย! ท่านแม่ ไปกับข้าเพื่อคุ้มครองน้องชาย!”
เสิ่นหงขวางเสิ่นมู่หรงไว้ “ในสายตาคนนอก เจ้าได้ตายไปแล้ว”
“เปลี่ยนไปสวมชุดเกราะของทหาร!”
……
รถม้าพุ่งออกจากหลงตูแห่งต้าเซี่ย แล้วแล่นไปทางตะวันตกตามถนนหลวง
ถังเมียวอีควบม้าไล่ตามมา “เย่ฝาน ไปต่อไม่ได้แล้ว!”
“เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกลอบสังหารอีกหรือ?”
เย่ฝานยิ้ม “ข้ากำลังรอให้คนมาลอบสังหารข้าอยู่พอดี!”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
ถังเมียวอีคิดว่าตนเองฟังผิดไป
เย่ฝานเหลือบมองนาง “อยากรู้หรือไม่ว่าของในหีบคืออะไร?”
“อยากรู้!”
“เช่นนั้นก็มาช่วยข้าขับรถม้า!”
เย่ฝานชะลอความเร็วรถม้า ก่อนเปิดม่านแล้วมุดเข้าไปข้างใน
ถังเมียวอีปฏิเสธไม่ได้ หากไม่มีคนขับ รถม้าอาจเสียการควบคุม นางจึงพลิกตัวขึ้นไปบนรถม้า พลางบังคับรถพลางตะโกนถามเย่ฝาน “ตอนนี้จะไปที่ใด?”
“ไปทางที่มีคนน้อย!” เย่ฝานตอบ
“เจ้าบ้าไปแล้วแน่ ๆ!”
ถังเมียวอีสูดหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจเต้นรัว! แม้นางจะไม่ใช่คนในราชสำนักต้าเซี่ย แต่ก็รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่อยากให้เย่ฝานตาย! เสิ่นมู่หรงตายไปแล้ว กองทัพแปดแสนนายแห่งแดนเหนือไร้ผู้นำ หากอ๋องเจิ้นเป่ยเย่ฝานตายลงในเวลานี้ สายสกุลอ๋องเจิ้นเป่ยก็จะขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิง