บทที่ 12 บาร์เรตต์!
ขณะที่เย่ฝานกำลังเพลิดเพลินกับความสำราญ ร่วมเรียงเคียงหมอนกับฮวาหน่งอวี้และฮวาหน่งเยว่
เมืองหลวงต้าเซี่ย สาขาสำนักถังเหมิน
“มีลูกค้ารายใหญ่เข้ามา แต่เรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยาก!”
ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือถือภาพแบบที่เย่ฝานวาดไว้
หญิงสาวสองคนกำลังนั่งสนทนากันใต้แสงตะเกียงในศาลา ตั้งแต่ค่ำจนดึก
หนึ่งในนั้นก็คือนาหลันเสวี่ยเยียน
“สองวันนี้หลงตูแห่งต้าเซี่ยคึกคักยิ่งกว่าหลายปีที่ผ่านมาเสียอีก เริ่มจากเย่ฝานทำลายวรยุทธ์ของจวี่จื่อเหรียญทองฉินเฟิง แล้วยังบุกเข้าวังไปสังหารองครักษ์ขององค์รัชทายาท ต่อมาไท่จื่อต้าเซี่ยก็ถูกทำลายวรยุทธ์อีกคน!”
“ข้านึกว่าเรื่องวันนี้จบลงแล้วเสียอีก ใครจะคิดว่าบ่ายวันเดียวกันนั้น อ๋องเจิ้นเป่ยเย่ฝานกลับถูกลอบสังหาร!”
“มหาดเล็กใหญ่เจิ้นเป่ยเสิ่นมู่หรงอาจสิ้นชีพไปแล้ว! แดนเหนือของต้าเซี่ยคงไร้ผู้นำ ต้องวุ่นวายโกลาหลเป็นแน่!”
หญิงสาวชุดแพรที่นั่งตรงข้ามนาหลันเสวี่ยเยียนมีแววประหลาดใจจาง ๆ ในดวงตาคู่งาม “เย่ฝาน เจ้าสำราญจอมเสเพลอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างกะทันหันหรือ?”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร! แต่ท่านปู่บอกว่านี่แหละคือสายเลือดของเย่เจิงหรง!”
นาหลันเสวี่ยเยียนส่ายหน้า
หญิงสาวที่นั่งตรงข้ามนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของนาง และยังเป็นช่างกลไกที่โดดเด่นที่สุดในหมู่คนรุ่นใหม่ของสำนักถังเหมิน!
ถังเมียวอี!
ชายชราที่จู่ ๆ ก็เข้ามาทำให้ถังเมียวอีหันกลับไปมองอย่างไม่สบอารมณ์ “ท่านหลิว เป็นสิ่งใดหรือ ท่านทำไม่สำเร็จเองไม่ได้หรือ เหตุใดต้องรบกวนข้าด้วย?”
ท่านหลิวกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “แค่ก ๆ... มันละเอียดอ่อนเกินไป!”
“หากให้เวลาข้าสักเจ็ดวัน ข้าคิดว่าข้าคงประกอบมันด้วยมือได้!”
“แต่ฝ่ายนั้นเสนอราคาสูงมาก และต้องการให้ทำเสร็จภายในหนึ่งวัน ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี!”
“อีกอย่าง ของสิ่งนี้เจ้าต้องสนใจแน่!”
ถังเมียวอีเริ่มสนใจขึ้นมา “โอ้?”