เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาจับจ้องอย่างแรงกล้าจากตัวตนที่อยู่ข้าง ๆ เฉินโม่ก็เกร็งไปทั้งร่าง ก่อนจะฝืนหันไปมอง
ก้นยังไม่ทันอุ่น ก็ไปดึงดูด “ตัวตนที่ไม่รู้จัก” อะไรนั่นมาเสียแล้ว เฉินโม่โมโหจนแทบเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ก็เป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ ยิ่งได้เปรียบตั้งแต่เริ่มเกม ก็ยิ่งต้องเผชิญอันตรายใหญ่หลวง สายฉายายาวเหยียดนั่นฟังแล้วชวนให้เขาใจหาย
พอเห็นใบหน้าของ “กัปตันแจ็ค” ตัวจริง เฉินโม่ก็เงียบไปครู่หนึ่ง
คุ้นตาเหลือเกิน
ผมเปีย หนวดเล็ก ๆ ชวนทะเล้น ดวงตาคล้ำจนแทบไม่ต่างจากแพนด้ายักษ์ แถมยังสวมหมวกสามเหลี่ยมเอียง ๆ
ดูเหมือนอยากปลอบเฉินโม่ กัปตันแจ็คจึงฝืนยิ้ม เผยให้เห็นฟันทองเต็มปาก
ความตึงเครียดของเฉินโม่คลายลงเล็กน้อย
ทว่าในตอนนั้นเอง ร่างซีกซ้ายของกัปตันแจ็คก็ถูกเปลวไฟสีขาวปกคลุมขึ้นมาฉับพลัน เผยให้เห็นโครงกระดูกอันน่าสยดสยอง
【คุณเฝ้ามองร่างวิญญาณของเจ้าผู้ครองโลกวิญญาณ แจ็ก สแปโรว์ ค่าสติลดลง 20 หน่วย】
เฉินโม่รู้สึกราวกับสมองถูกชกเข้าอย่างจัง ภาพตรงหน้าเริ่มซ้อนกลับหัว ร่างกายหมุนคว้าง ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเล
เขารีบหลับตา กดนวดขมับทั้งสองข้างเบา ๆ กว่าจะค่อย ๆ ฟื้นตัวก็ผ่านไปพักใหญ่
ตอนนี้กัปตันแจ็คกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมแล้ว เขายิ้มเจื่อน ๆ แววตาแฝงความรู้สึกผิดวูบผ่านไป
“ขอโทษที” แจ็กพูด “ไม่ได้กลับทะเลห้วงมืดมานานเกินไป ชั่วขณะหนึ่งเลยควบคุมรูปลักษณ์เอาไว้ไม่ได้ กฎทางฝั่งโลกวิญญาณไม่ค่อยเหมือนที่นี่ ฉันอยู่ทางนั้นนานเกินไป พอกลับมาก็ต้อง...ปรับตัวให้ดีเสียก่อน”
เขายกมือขึ้น กางนิ้วทั้งห้าแล้วกำเข้าหากัน “ร่างนี้ไม่ได้ใช้มาหลายปีแล้ว”
คราวนี้เฉินโม่จึงมีโอกาสพินิจ “กัปตันแจ็ค” ผู้คุ้นหน้าคนนี้อย่างละเอียด
เขาสวมเสื้อคลุมหลวม ๆ เก่าขาด เข็มขัดเป็นแผ่นหนังเก่าจนดูไม่ออกว่าเดิมทีมีสีอะไร ข้างเอวเหน็บดาบโค้งที่ขึ้นสนิมเป็นจุด ๆ
ตรงเอวอีกข้างเหน็บเข็มทิศไว้ ฝาปิดของมันปิดสนิท ทว่าเข็มด้านในกลับหมุนติ๊ก ๆ ไม่หยุด
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงดึงดูดอีกฝ่ายมาได้ แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย
“คุณมาที่นี่เพราะอะไร?” เฉินโม่รวบรวมความกล้าถาม
“กลิ่นรัม! ฉันไม่ได้ดื่มเหล้ามานานแล้ว” แจ็คตาเป็นประกาย ก่อนเอ่ยคำพูดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า เห็นได้ชัดว่าเขารอให้เฉินโม่ถามประโยคนี้มาตลอด
“ถึงจะไม่ใช่ของโลกนี้ แต่กลิ่นเหล้าหอมเข้มข้นดีจริง ๆ” เขามองขวดรัมบนตู้เหล้า ซึ่งปากขวดถูกอุดด้วยจุกไม้หยาบ ๆ
เฉินโม่ใจหายวาบ—อีกฝ่ายกลับรู้ได้ง่าย ๆ ว่าเหล้าขวดนั้นไม่ได้มาจากโลกนี้
“ไม่พูดมากแล้ว ช่วยชงให้ฉันสักแก้ว ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้” แจ็คดูร้อนใจอยากดื่มเต็มที เขาล้วงขวดเล็กขนาดเท่านิ้วมือออกมาจากกระเป๋าชั้นใน
“ใส่นี่ลงไปด้วย” เขาดึงจุกไม้ที่ปากขวดออก แล้วให้เฉินโม่ดูสิ่งที่อยู่ข้างใน มันเป็นผงสีดำบางอย่าง
“ผงปะการังดำ” เขาพูดเนิบช้า “อายุสามร้อยปี ได้จากการหมักบ่มอยู่ใต้ซากเรืออับปาง”
ระบบเด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
【ตรวจพบวัสดุพิเศษ: ผงปะการังดำ (คุณภาพ: หายาก) ต้องการบันทึกเป็นสูตรใหม่หรือไม่?】
【บันทึกแล้ว】
เฉินโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามแจ็คว่า “เครื่องดื่มแก้วนี้ชื่ออะไร?”
สายตาของแจ็คจับจ้องไปยังเครื่องผสมเครื่องดื่มที่สลักลวดลายสีทองเข้ม เขาหัวเราะเสียงแหบเบา ๆ ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงบางสิ่ง
“เรียกว่า【มุกดำ】ก็แล้วกัน”
【คุณบันทึกสูตรใหม่แล้ว: มุกดำ】
【มุกดำ】
ประเภท: สูตร
คุณภาพ: ยอดเยี่ยม (เรียงลำดับคุณภาพจากต่ำไปสูง: ต่ำต้อย, ธรรมดา, หายาก, ยอดเยี่ยม, ล้ำค่า, อัศจรรย์, สมบูรณ์แบบ, ตำนาน, อมตะ)
ผลลัพธ์: เมื่อดื่มแล้ว ฟื้นฟูค่าพละกำลังและค่าสติ 20 หน่วย เมื่อดื่มครั้งแรก เพิ่มค่าพลังชีวิตสูงสุดและค่าพละกำลังสูงสุดอย่างละ 10 หน่วย
คำอธิบาย: รัม + ผงปะการังดำ + เกลือทะเลปริมาณเล็กน้อย รสชาติไม่ค่อยดีนัก แต่ถูกปากใครบางคน
【เริ่มผลิต】
ขั้นตอนการทำราบรื่นกว่าที่เฉินโม่คิดไว้ เขาเทรัมลงไปเป็นเบส จากนั้นโรยผงปะการังดำลงไป ทันใดนั้น กระแสน้ำวนสีเข้มก็ผุดขึ้นจากก้นแก้ว แล้วจึงเติมเกลือทะเลลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย เฉินโม่เริ่มเขย่าเชคเกอร์
หลังจากเขย่าอยู่พักหนึ่ง เฉินโม่ก็เทของเหลวสีม่วงเข้มลงในแก้วอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเลื่อนแก้วไปตรงหน้าอีกฝ่าย
แจ็คยกแก้วขึ้นมาดมก่อน แล้วจิบเข้าไปเล็กน้อย อมไว้ในปาก หลับตาลงราวกับกำลังค่อย ๆ ลิ้มรส
ผ่านไปสองวินาที เขาก็เงยหน้ากระดกดื่มจนหมดแก้ว
ตอนวางแก้วลง เขาไม่ได้พูดอะไร ริมฝีปากยังเปื้อนคราบเหล้า เขานั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ กลับมาอีกครั้ง
【การต้อนรับของคุณทำให้กัปตันแจ็คพึงพอใจ ค่าความเพลิดเพลินเพิ่มขึ้น 200】
เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น จู่ ๆ เฉินโม่ก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่พลุ่งพล่านขึ้นในร่างกาย
เขาเปิดหน้าต่างค่าสถานะ แล้วพบว่าค่าสถานะทั้งสามด้านของตนเพิ่มขึ้นด้านละ 2 หน่วย
“ระบบเคยบอกว่า ยิ่งค่าความเพลิดเพลินบนเรือลำนี้สูง พลังของฉันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”
“ถ้าดูจากแบบนี้ ทุก ๆ 100 หน่วยค่าความเพลิดเพลินจะเพิ่มค่าสถานะทั้งหมดขึ้น 1 หน่วย”
เฉินโม่ไม่รู้ว่าค่าสถานะแต่ละหน่วยช่วยเพิ่มความสามารถได้มากแค่ไหน แต่ลองประเมินคร่าว ๆ แล้ว ตอนนี้เขามีแรงพอจะผ่าอิฐด้วยมือเปล่า ความเร็วคงพอ ๆ กับโบลต์ ส่วนสมองก็ปลอดโปร่งอย่างเหลือเชื่อ
“หมายความว่า 10 หน่วยก็แทบเทียบเท่าขีดจำกัดของมนุษย์แล้วหรือ?” เฉินโม่คาดเดา
เขาดึงสติกลับมา แล้วเห็นกัปตันแจ็คกำลังง่วนค้นกระเป๋าเสื้ออย่างลนลาน
ดูเหมือนกัปตันแจ็คจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเฉินโม่ จึงยิ้มเจื่อน ๆ
“คราวนี้เหมือนฉันจะลืมเอาเงินของทะเลห้วงมืดมาด้วย...”
เงินตราที่ผู้เล่นใช้หมุนเวียนกันในตอนนี้เรียกว่าเหรียญห้วงมืด เฉินโม่รู้เรื่องนี้จากการดูการซื้อขายในช่องแชต
“แต่กัปตันแจ็คอย่างฉันไม่ชอบติดค้างอะไรใคร”
แจ็คพลิกฝ่ามือขึ้น เปลวไฟสีขาวก็ลุกโชนพรึ่บขึ้นมาทันที
【คุณจ้องมองเปลวไฟแดนวิญญาณ ค่าสติลดลง 2 หน่วย】
อาจเป็นเพราะพลังจิตเพิ่มขึ้น 2 หน่วย หรืออาจเป็นเพราะแค่【เปลวไฟแดนวิญญาณ】ยังไม่ยากเกินกว่าจะจ้องมอง เฉินโม่จึงเพียงเวียนหัวเล็กน้อย
“อุ๊ย อุ๊ย ดูความจำฉันสิ ลืมอีกแล้ว ขอโทษที ขอโทษ...”
เมื่อเปลวไฟสีขาวในฝ่ามือแจ็คมอดดับลง กระดาษเหลืองแผ่นหนึ่งกับเหรียญทองที่ส่องประกายก็ปรากฏขึ้นในมือเขา
【แคริบเบียน】
ประเภท: สูตร
คุณภาพ: หายาก
ผลลัพธ์: เมื่อดื่มแล้ว ฟื้นฟูค่าพละกำลัง 10 หน่วยและค่าสติ 2 หน่วย เมื่อดื่มครั้งแรก เพิ่มค่าพละกำลัง 1 หน่วยอย่างถาวร
คำอธิบาย: รสชาติอันดุดันนี้ทำให้แจ็คนึกถึงช่วงเวลาที่เขายังเป็นราชาโจรสลัดแห่งแคริบเบียนอยู่เสมอ
【เหรียญอสูรกายอมตะ】
ประเภท: เงินตรา/ไอเทม
คุณภาพ: หายาก—อัศจรรย์
ผลลัพธ์: หากโยนมันลงในทะเลห้วงมืด อาจดึงดูดตัวตนบางอย่างจากโลกวิญญาณได้
คำอธิบาย: ถ้าไม่ยอมเสียเด็ก ก็จับหมาป่าไม่ได้ หากอยากเกณฑ์ตัวตนทรงพลังมาเป็นพวก มีแค่เหรียญเดียวคงไม่พอหรอกนะ
ของสองอย่างนี้มีมูลค่าที่ไม่อาจประเมินด้วยเหรียญห้วงมืดได้
สมกับเป็นกัปตันแจ็คจริง ๆ แค่ลงมือครั้งเดียวก็ทำให้เฉินโม่อยากได้จนแทบร้องไห้
“นี่เป็นเหล้าที่ฉันชอบดื่มที่สุดเมื่อก่อน แต่น่าเสียดาย ตั้งแต่ไปโลกวิญญาณกับมิติย่อย ก็แทบไม่ได้ดื่มอีกเลย ฉันยกสูตรนี้ให้คุณแล้วกัน”
“ส่วนเหรียญนี่ คุณจะเก็บสะสมหรือใช้ก็แล้วแต่ ฉันเห็นว่าในเรือลำใหญ่ขนาดนี้ไม่มีใครอยู่สักคน คุณคงต้องการลูกเรือมาช่วยงานสักหน่อย”
เฉินโม่เก็บของทั้งสองอย่างลงในลิ้นชักเคาน์เตอร์บาร์ กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ร่างของแจ็คก็เริ่มลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีขาว
เปลวไฟสีขาวลุกขึ้นจากปลายเท้า สีจางกว่าเปลวไฟก่อนหน้านี้ที่ปกคลุมร่างซีกหนึ่งของเขามาก ร่างของเขาแตกสลายเป็นจุดแสงเล็ก ๆ ไล่จากล่างขึ้นบน ท่ามกลางแสงไฟนั้นเหลือเพียงใบหน้า
“กัปตันแจ็ค สแปโรว์ผู้ยิ่งใหญ่ต้องไปดูแลความสงบเรียบร้อยในโลกวิญญาณแล้ว หวังว่าคราวหน้าที่เจอเจ้า เรือของเจ้าจะครึกครื้นขึ้นบ้างนะ”
“อย่าลืมเก็บรัมไว้ให้ฉันด้วยล่ะ”
แจ็คยกปีกหมวกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะหายลับไปในแสงไฟ