เหนือทะเลดำอันเงียบสงัด เรือสำราญเหล็กลำหนึ่งกำลังแล่นอยู่กลางผืนน้ำ ดูแปลกแยกราวกับไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในโลกนี้
ภายในเรือลำมหึมา เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังชงเหล้า มือไม้สั่นเล็กน้อย
ตรงหน้าเขา ชายในชุดโจรสลัดเก่าขาดนั่งตัวตรง เปลวไฟวิญญาณเย็นเยียบลุกไหม้อยู่บนร่างอย่างเงียบงัน
เฉินโม่แอบเลิกคิ้วขึ้น ทว่าสายตากลับมืดวูบ ร่างกายพลันสั่นสะท้านราวกับถูกกระแทกอย่างหนัก
【คุณจ้องมองร่างที่ผ่านการทำให้กลายเป็นวิญญาณของแจ็ค สแปโรว์ เจ้าผู้ครองโลกวิญญาณ ค่าสติลดลง 20!】
“ล้อเล่นอะไรกันเนี่ย!!!”
เฉินโม่กัดฟันด่าในใจ หยาดเหงื่อเย็นไหลซึมลงมาตามหน้าผาก
หนึ่งชั่วโมงก่อน——
เฉินโม่ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเพดานตกแต่งหรูหราที่ไม่คุ้นตา ทำให้เขามึนงงไปชั่วขณะ
“นี่...เกิดอะไรขึ้น?”
เฉินโม่เป็นพนักงานบริการอาวุโสที่ทำงานบนเรือสำราญหรูนานาชาติมาห้าปี แต่โชคร้ายที่เขาประสบเหตุเรือชนภูเขาน้ำแข็ง
ทันทีที่เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น เขาก็วิ่งสุดชีวิตไปยังจุดปล่อยเรือชูชีพ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแทบคลั่งคือคู่รักสมองมีแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ คู่หนึ่ง ในช่วงเป็นช่วงตายกลับไม่รีบขึ้นเรือชูชีพ แต่ยืนโพสท่าซึ้ง ๆ อยู่ข้างกราบเรือ
“You jump, I jump!”
ทั้งสองมองตากันอย่างหวานซึ้ง ส่วนเฉินโม่ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป
เขารวบรวมแรงเตะทั้งคู่ตกทะเลไป ทว่าเมื่อภูเขาน้ำแข็งเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมแล้วหลับตาลง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สภาพแวดล้อมแปลกตาแห่งนี้ทำให้เขาสับสนไปหมด
“ผังตรงนี้...ดูเหมือนภายในเรือสำราญเลย” เฉินโม่กวาดตามองไปรอบ ๆ การตกแต่งหรูหราแต่กลับไร้ผู้คน ทุกแห่งล้วนให้ความรู้สึกพิกล
วินาทีต่อมา เสียงแหลมเล็กเสียงหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นในสมองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดทุกคนออกทะเล...】
【ในทะเลห้วงมืดแห่งนี้ คุณจะมีชื่อเสียงโด่งดังหรือใช้ชีวิตอย่างไร้ตัวตน ล้วนขึ้นอยู่กับการเลือกของพวกคุณเอง】
【คำเตือนด้วยความหวังดี: อย่าปล่อยให้ “กระแสน้ำดำ” ไล่ตามทัน ความรู้สึกแบบนั้นคุณคงไม่ชอบแน่】
【ความเร็วในการแผ่ขยายของกระแสน้ำดำในขณะนี้: 10 นอต】
【รายงานประจำวันนี้จบลงแล้ว พบกันพรุ่งนี้นะ เพื่อน ๆ!】
“นี่...ฉันข้ามมิติมาแล้วเหรอ?” เฉินโม่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ใช้เวลาสามวินาทีทำใจยอมรับความจริงอย่างสงบ อย่างไรก็ยังดีกว่าจมอยู่ใต้ทะเลลึกสองหมื่นลี้
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แสงไฟโทนอุ่นช่วยให้ใจสงบลงได้เล็กน้อย แผงข้อมูลโปร่งแสงแผ่นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
ข้อมูลพื้นฐานของเรือ:
【เรือสุขาวดี】
ระดับเรือ: ระดับหนึ่ง
ข้อมูลพื้นฐานของเรือ: ยาว 240 เมตร สูง 3 ชั้น น้ำหนัก 100,000 ตัน ความเร็วเรือ 20 นอต
ความสามารถของเรือ: ในฐานะกัปตันของ【เรือสุขาวดี】 เป้าหมายของคุณคือทำให้ “ผู้คน” รู้สึกเพลิดเพลิน และได้รับค่าความเพลิดเพลินเพื่อปลดล็อกและอัปเกรดพื้นที่ใหม่ บน【เรือสุขาวดี】ยิ่งมีค่าความเพลิดเพลินสูง ความแข็งแกร่งของคุณก็ยิ่งเพิ่มขึ้น (หมายเหตุ: เรือได้รับความสนใจแล้ว อาจดึงดูดความสนใจจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก)
พื้นที่ที่ปลดล็อกแล้วในขณะนี้:【เขตพักอาศัย·ห้องหมายเลขศูนย์,ภัตตาคารหมายเลขศูนย์】【เขตทำงาน·ห้องบังคับการ,ห้องครัว,ห้องพักลูกเรือ】【เขตสันทนาการ·เคาน์เตอร์บาร์หมายเลขศูนย์】
ค่าความเพลิดเพลินปัจจุบัน: 0
หลังอ่านจบ เฉินโม่ก็ยิ้มเยาะตัวเอง ทำงานเป็นพนักงานบริการมาตั้งห้าปี คราวนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นกัปตันแบบข้ามขั้นเลยหรือไง?
เขาตัดสินใจสำรวจทรัพย์สินที่มีเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหากเรือทั้งลำหรูหราก็จริง แต่ในห้องเย็นกลับไม่มีแม้แต่ใบผักสักใบ เขาคงต้องกระโดดลงทะเลไปแย่งอาหารกับปลาแล้ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินโม่กลับมายังจุดเริ่มต้น สีหน้าซับซ้อน
“ที่นี่...สบายเกินไปแล้วมั้ง”
【เรือสุขาวดี】มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นบนสุดเป็นเขตพักอาศัย สภาพห้องพักดีเกินจริง ขนมกับเครื่องดื่มในตู้เย็นเล็กหยิบเท่าไรก็ไม่หมด เขาถึงกับเห็นกับตาว่าของ “เติมใหม่” เองครั้งหนึ่ง—แค่ปิดประตูแล้วเปิดอีกครั้ง ช่องที่เพิ่งหยิบของออกจนเกลี้ยงก็มีของเต็มขึ้นมาใหม่
ชั้นสองเป็นเขตสันทนาการ ตอนนี้มีเพียงเคาน์เตอร์บาร์ตั้งโดดเดี่ยวอยู่แห่งเดียว
ชั้นหนึ่งเป็นเขตทำงาน ห้องบังคับการ ห้องพักลูกเรือ และห้องครัวล้วนอยู่ที่นี่ ที่น่าอัศจรรย์คือ แม้ไม่มีใครคุมหางเสือ【เรือสุขาวดี】ก็ยังแล่นไปบนทะเลห้วงมืดอย่างมั่นคงด้วยความเร็ว 20 นอต ส่วนห้องเย็นในครัวก็อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศที่เขาไม่เคยแม้แต่จะกล้าฝันถึง
เฉินโม่เคยสงสัยอยู่พักหนึ่งว่าตัวเองเผลอหลงเข้ารายการแกล้งคนอะไรสักอย่างหรือเปล่า
จนกระทั่งเขาเดินไปถึงหน้าต่างเรือและเห็นทะเลด้านนอกดำสนิทราวกับหมึก เขาถึงได้ยอมรับความจริงเรื่องการข้ามมิติในที่สุด
เฉินโม่ขยับความคิด แผงข้อมูลสองแผ่นก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
【เฉินโม่】
พลังชีวิต: 100/100
พละกำลัง: 5 (ค่าเฉลี่ยของผู้ใหญ่)
ความคล่องแคล่ว: 6 (ทำงานบริการมาห้าปีไม่เสียเปล่า)
พลังจิต: 7 (คุณควรลองคิดดูว่าปกติดูวิดีโอประหลาด ๆ มากเกินไปหรือเปล่า)
พลังกาย: 96/100
ค่าสติ: 100/100
คำแนะนำ: คนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้ธรรมดานัก
ค่าสถานะดูเข้าใจง่ายดี ส่วน “ค่าสติ” นั้นเขาเคยเห็นตอนเล่นเกม Don’t Starve บนดาวน้ำเงิน มันคือค่าความมีเหตุผล เมื่อถูกโจมตีหรือตกใจจะลดลง ถ้าลดมากก็จะเกิดภาพหลอน และหากลดลงอีกก็จะเสียสติ
อีกแผงหนึ่งเป็นช่องแชต มีข้อความนับร้อยล้านเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
【แม่จ๋า ผมอยากกลับบ้าน!】
【หาเมีย...】
【ใครเป็นเด็กหนุ่มบ้านไหนกัน? ข้ามมิติมาแล้วยังหาคู่กันอยู่อีก!】
【อะไรนะ? ฉันอายุแปดสิบแล้ว! ถ้าเมียฉันไม่มาด้วย ฉันจะหาคนใหม่ไม่ได้หรือไง?】
【เหลือเชื่อ มีคนหาภรรยาจริง ๆ ด้วย...】
【นักตกปลาทั่วทั้งเน็ตมารวมตัวกัน!】
【ใครจะมาตกปลาด้วยกันบ้าง?】
【ทะเลนี่มันประหลาดจริง ๆ ใช่ไหม? ฉันเพิ่งตกเงือกขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง!】
【นั่นเป็นเรื่องดีนะพี่ชาย ได้เสวยสุขแล้ว】
【สุขกับผีน่ะสิ! เจ้านี่ก็แค่ปลาที่มีสองขา เกือบกระโจนใส่จนฉันตกเรืออยู่แล้ว!】
【ฉิบหาย ๆ ๆ ใครมีแผ่นไม้บ้าง? เรือฉันเริ่มรั่วตั้งแต่เริ่มเกมเลย?!】
【พวกคุณยังมีเรือกัน อย่างน้อยฉันยังพอเข้าใจได้ แล้วทำไมฉันถึงเกิดบนเกาะร้างล่ะ?】
ข้อความเลื่อนผ่านทุกวินาที แต่เฉินโม่กลับรู้สึกหนวกหู เขาปิดแผงข้อมูลแล้วถูแขนไปมา รู้สึกว่าอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศส่วนกลางจะเย็นเกินไปหน่อย
“ไม่ใช่แล้วมั้ง?” เขาพึมพำ “ตามสูตรแล้ว ตัวเอกไม่ควรเริ่มเกมด้วยแพไม้ผุ ๆ แล้วต่อสู้ประชันปัญญากับสัตว์ทะเลหรอกเหรอ? แล้วนี่ฉันมาอยู่ในคฤหาสน์หรูตั้งแต่แรกได้ยังไง? เกมทะเลบ้าบอไม่ได้ดำเนินเรื่องแบบนี้นี่!”
เฉินโม่เดินไปยัง【เคาน์เตอร์บาร์หมายเลขศูนย์】 ชาติก่อนเขาทำงานบริการมาตั้งห้าปี แต่กลับไม่เคยได้ลิ้มรสสุราชั้นดีอย่างจริงจัง ทว่าในตู้เหล้าของบาร์แห่งนี้ ลาไฟต์ปี 1982 กลับเป็นแค่ของระดับล่างสุด
“เอาเถอะ ชงให้ตัวเองสักแก้ว จิบเล่นก่อนแล้วกัน”
บนเคาน์เตอร์บาร์ไม้วอลนัตดำ เฉินโม่เขย่าเชคเกอร์ที่สลักลวดลายสีทองเข้มอย่างคล่องแคล่ว
ผ่านการซึมซับและสังเกตมาห้าปี ทักษะการชงเหล้าของเขาแม้จะเทียบกับบาร์เทนเดอร์ชั้นยอดไม่ได้ แต่ก็ไม่มีทางถูกจับผิดได้ เหล้าที่ลูกค้าดื่มเหลือและไม่เห็นค่าในตอนนั้น ล้วนถูกเขานำมาใช้ฝึกมือทั้งสิ้น
ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้ดื่มเหล้าชั้นเลิศที่ใฝ่ฝันมานาน แต่เฉินโม่กลับไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าไร เขาใช้หลอดคนของเหลวในแก้วอย่างเบื่อหน่ายจนเกิดเสียงก๊องแก๊ง สมองหมุนวนไปด้วยความคิดสะเปะสะปะราวกับเปิดภาพฉายย้อนอดีต
“เนื้อเรื่องไม่ควรเป็นแบบฉันได้ใช้สูตรโกงอย่างเต็มที่ กินเสบียงอย่างเต็มที่ แล้วก็จีบนางเอกปากไม่ตรงกับใจสักคนหรอกเหรอ? แล้วการเริ่มต้นในคฤหาสน์หลังใหญ่แบบนี้มันหมายความว่ายังไง? บทมันผิดแล้วนี่...”
“จริงด้วย เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับนักเขียนให้”
เสียงแหบพร่าที่ฟังดูไม่จริงจังดังขึ้นข้างกายเขาอย่างกะทันหัน
ร่างของเฉินโม่แข็งทื่อ หลอดในมือหลุดดัง “แป๊ะ” ขนทั่วร่างลุกชัน
เขาค่อย ๆ เลื่อนสายตาออกจากแก้วเหล้า แล้วเหลือบมองใบหน้าที่ไม่รู้ว่าปรากฏขึ้นข้างตัวตั้งแต่เมื่อไรทีละนิด—ใบหน้านั้นกำลังแสยะยิ้มให้เขา ฟันทองวาววับอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองนวล
【ยินดีด้วย ผู้เล่นโชคดีเป็นบ้า! เจ้าผู้ครองโลกวิญญาณ·กัปตันเรือผี·ราชาโจรสลัด—แจ็ก สแปโรว์ ถูกคุณดึงดูดแล้ว】
เฉินโม่แทบร้องไห้ “ตรงนี้ยืนกันไม่พอแล้ว...”