【สวัสดีตอนเช้า เหล่าผู้เล่นที่รักทุกคน!】
เสียงแหลมกวนประสาทดังขึ้นกลางอากาศตรงเวลาในเช้าวันที่ 6 เฉินโม่ยังไม่ทันลืมตาก็ได้ยินแล้ว เส้นเลือดบนหน้าผากจึงปูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
【วันนี้เป็นวันที่ 6 ที่พวกคุณเดินทางมายังทะเลห้วงมืดแล้ว รู้สึกไหมว่า... น่าเบื่ออยู่หน่อย ๆ?】
【ไม่มีเหตุการณ์ตื่นเต้นมาช่วยผ่อนคลาย ทะเลห้วงมืดก็สงบเสียจนผิดปกติ!】
【ไม่ต้องรีบร้อน~ ฉันไม่ปล่อยให้พวกคุณเบื่อหรอก รอติดตามได้เลย ฮิ ๆ ๆ ๆ...】
เฉินโม่ลุกพรวดขึ้นนั่ง หลังถูกก่อกวนจนน่าขยะแขยงแบบนี้ เขาก็หมดอารมณ์จะนอนต่อแล้ว
“ทุกครั้งที่มันหัวเราะฮิ ๆ ๆ ต้องมีเรื่องไม่ดีแน่”
เฉินโม่บ่นพึมพำพลางล้างหน้าแปรงฟัน
พอผลักประตูห้องโดยสารออกมา ก็ได้ยินเสียงสับผักเป็นจังหวะดังมาจากทางครัว ตุบ ๆ ๆ...
จังหวะนั้นแทบจะเทียบได้กับมือกลองคลั่ง
หญิงสาวชุดม่วงยืนอยู่หน้าเตาใหม่ หนวดทั้งหลายกางออก ใช้สองข้างทำงานพร้อมกัน ทั้งนวดแป้ง หั่นปลา และจัดการงานสามสี่อย่างในเวลาเดียวกัน ดวงตาไม่ได้มองเตาเลย กลับเหลือบไปทางครีมข้าง ๆ แต่สองมือก็ยังขยับไม่หยุด
เฉินโม่เดินผ่านหน้าครัวแล้วกวาดตามองแวบหนึ่ง — 【เมนูปลาเงยมองห้วงมืด】วางเรียงไว้ 20 จาน ส่วน【เครปไส้ครีม】กองพูนเป็นภูเขา รายได้ของ【เรือสุขาวดี】ตอนนี้พึ่งพาหญิงสาวชุดม่วงทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นพนักงานต้นแบบ
“วันนี้เตรียมไว้เท่าไร?” เขาพิงกรอบประตูแล้วถาม
หนวดทุกเส้นหยุดขยับพร้อมกัน หญิงสาวชุดม่วงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเหม่อลอย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“พอกินหนึ่งวัน”