วันเวลาผ่านไปเช่นนี้วันแล้ววันเล่า
เดือนนี้นอกจากสัปดาห์แรกที่มีซาลาเปาไม่ซ้ำกันในแต่ละวันแล้ว สัปดาห์อื่น ๆ ล้วนเป็นอาหารจานใหญ่ทั้งสิ้น
หลังสัปดาห์ซาลาเปาก็เป็นสัปดาห์ปลาซ่อมกะปิเปรี้ยว แล่เนื้อปลาสดใหม่แล้วนำลงหม้อทันที เนื้อนุ่มลื่นรสโอชะ น้ำแกงเปรี้ยวช่วยเรียกน้ำย่อย ราดทั้งน้ำแกงและเนื้อปลาลงบนข้าวสวยร้อน ๆ หอมเสียจนคนกินข้าวได้หลายชามโตติดกัน
จากนั้นก็เป็นสัปดาห์ไก่ผัดพริกชี้ฟ้า เนื้อไก่ด้านนอกกรอบเกรียม ด้านในยังชุ่มฉ่ำ พริกทอดจนกรอบ หยิบมากำหนึ่งเคี้ยวก็หอมฟุ้ง กินจนเหงื่อท่วมศีรษะก็ยังไม่อยากวางตะเกียบ
สัปดาห์สุดท้ายเป็นสัปดาห์ซี่โครงแกะย่าง ซี่โครงแกะด้านนอกเกรียม ด้านในนุ่มฉ่ำ โรยด้วยยี่หร่าและผงพริก กัดคำหนึ่งก็มีน้ำมันซู่ซ่าไหลออกมา กลิ่นหอมชวนกินทำให้จำนวนคนต่อแถวเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในกลุ่มยังคงมีคนมาเช็กอินทุกวันตามปกติ
“วันที่ 22 ของเดือนนี้แล้ว เจ้าของร้านยังสุดยอดเหมือนเดิม”
“วันที่ 23 แล้ว เริ่มเป็นห่วงว่าเขาจะเหนื่อยหรือไม่”
“วันที่ 24 แล้ว ถ้าเจ้าของร้านหาเงินได้พอแล้วเลิกทำร้านไปเลยจะทำอย่างไร”
“วันที่ 25 แล้ว เพิ่งรู้ว่าตัวเองอ้วนขึ้นมาห้ากิโล”
“วันที่ 26...”
ทุกบ่าย แถวรอคิวจะปรากฏขึ้นตรงเวลาเสมอ
ลู่อวี่อันยังคงกำหนดเวลาเปิดร้านตามอาหารที่ทำ ยังคงมีโต๊ะหกตัว และยังคงทำงานคนเดียว
ตอนเช้าตื่นนอนเองตามธรรมชาติแล้วค่อยลุกขึ้นมาเตรียมวัตถุดิบ ตอนเย็นปิดร้านกลับบ้านไปเล่นเกม ใช้ชีวิตอย่างอิสระตามใจ