บ่ายวันอาทิตย์ ลู่อวี่หรานโทรศัพท์มา ทั้งสองนัดกันว่าจะรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน
วันหยุดร้านหม้อไฟมีคนแน่นขนัด ลู่อวี่หรานจึงไปรับบัตรคิวไว้ล่วงหน้า
พวกเขาสั่งหม้อน้ำซุปยวนยาง เนื้อวัวสไลซ์ติดมัน เนื้อแกะสไลซ์ติดมัน ลูกชิ้นก้งไช่ ตับไต่ริมน้ำ เลือดเป็ดสด มันฝรั่งแผ่น และยอดสาหร่าย แต่ละจานทยอยยกมา ไม่นานอาหารก็ครบทุกอย่าง
พอเปิดไฟ น้ำซุปในหม้อก็เริ่มเดือดพล่าน
ทั้งสองคีบอาหารใส่หม้อไปพลาง รับประทานไปพลางอย่างไม่รีบร้อน
รับประทานไปได้ครู่หนึ่ง ลู่อวี่หรานจึงเอ่ยปากว่า “เมื่อวานเจ้าโอนเงินสิบสองหมื่นหยวนมาให้ ข้าได้รับแล้ว เดือนก่อนเจ้าก็โอนมาให้แปดหมื่นหยวน ต่อจากนี้ไม่ต้องให้ข้าอีกแล้ว”
“ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ตกลงกันแล้วว่าจะให้ข้าถือหุ้น” ลู่อวี่อันลวกเนื้ออยู่โดยไม่เงยหน้า
“อวี่อัน เงินที่เจ้าหามาได้ตลอดสองเดือนนี้ เจ้าส่งให้ข้าหมดเลยหรือ?” ลู่อวี่หรานพูดไปพูดมา ขอบตาก็เริ่มแดง
“เปล่าขอรับ พี่สาว” ลู่อวี่อันคีบเนื้อเข้าปาก เคี้ยวสองสามคำแล้วกลืนลงไป ก่อนเอ่ยต่อว่า “ข้าให้พี่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น แบ่งกำไรให้พี่เดือนละห้าส่วนในสิบ”
ครึ่งหนึ่งหรือ?