หนังสือลับเพิ่งส่งเข้าไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ขันทีในวังก็มาถึงสำนักฮั่นหลิน
“ท่านขุนนางผู้อ่านลู่ ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกเข้าเฝ้า ท่านหัวหน้ามนตรีและขุนนางผู้ใหญ่จากกรมพระคลังกับกรมโยธาต่างได้รับพระบัญชาให้เข้าวังแล้ว โปรดไปยังพระตำหนักเชียนชิงเพื่อปรึกษาราชกิจโดยทันที”
ลู่อวี่อันลุกขึ้น หยิบหีบไม้ออกมาจากใต้โต๊ะ
ในหีบไม้คือมันเทศ เปลือกสีแดงอ่อน หัวมีขนาดสม่ำเสมอ เมื่อวานเพิ่งส่งมาถึงพร้อมจดหมายจากบ้าน
เขาอุ้มหีบไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินตามขันทีออกไป
ในห้องทรงพระอักษรแห่งพระตำหนักเชียนชิง บรรดาขุนนางมาถึงพร้อมหน้าแล้ว
เสนาบดีกรมพระคลัง เสนาบดีกรมพระราชวัง หัวหน้ามนตรีหลิน และเหล่าขุนนางในคณะมหาเสนาบดียืนแยกกันอยู่สองฝั่ง
เมื่อลู่อวี่อันก้าวเข้าพระตำหนักพร้อมหีบไม้ ขุนนางทั้งหลายก็อดเหลือบมองหลายครั้งไม่ได้
ลู่อวี่อันก้าวเข้าพระตำหนัก แล้วคารวะ
“ท่านขุนนางผู้อ่านลู่ หนังสือลับของเจ้าเราดูแล้ว ผลผลิตต่อหมู่ได้สิบหกสือหรือ”
ลู่อวี่อันเปิดหีบไม้ เผยให้เห็นมันเทศ “กราบทูลฝ่าบาท ข้าน้อยไม่กล้ารายงานเกินจริง สิ่งของในหีบนี้คือมันฤดูใบไม้ร่วงจากบ้านข้าน้อย ส่งมาถึงเมืองหลวงพร้อมจดหมายจากบ้าน”
ขันทีรับหีบไปถวายเบื้องพระพักตร์
จักรพรรดิเหวินฮีหยิบมันเทศขึ้นมาหนึ่งหัว พินิจดูครู่หนึ่งแล้ววางลง
ขุนนางในคณะมหาเสนาบดีผู้หนึ่งขมวดคิ้ว “ผลผลิตสูงนัก แต่เป็นหัวใต้ดินจากป่าเขา จะนำมาเป็นอาหารได้อย่างไร”
ลู่อวี่อันกล่าวว่า “ชาวบ้านล้วนรับประทานกัน สิ่งนี้ช่วยให้อิ่มท้องได้ จะนึ่ง ต้ม หรือย่างก็ได้ทั้งสิ้น”
จักรพรรดิเหวินฮีพยักพระพักตร์ “ลองดู”
มีการตั้งเตาในตำหนักข้าง แล้วนำมันเทศลงหม้อ
ไอน้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมหวานค่อย ๆ อบอวลไปทั่ว
รสหวานสดชื่นไม่เลี่ยน ชุ่มฉ่ำกำลังดี ช่วยขจัดไอหนาวในห้องให้กลายเป็นความอบอุ่นหอมหวาน
เสนาบดีกรมพระคลังเอ่ยเสียงเบา “กลิ่นหอมถึงเพียงนี้ หากใช้เป็นอาหารได้จริง...”
หัวหน้ามนตรีหลินกล่าวเสียงเย็น “ผลผลิตต่อหมู่สิบหกสือ ยังไม่น่าเชื่อถือ หากส่งเสริมแล้วล้มเหลว ความไม่พอใจของราษฎรย่อมยิ่งทวีขึ้น”