หลังออกจากร้าน โจวซิงเดินตามหลังลู่อวี่หราน ออกจากถนนสายนั้นไปจนถึงทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน ตลอดทางเขาไม่พูดอะไรเลย
ในหัวสับสนยุ่งเหยิงไปหมด
เมื่อครู่นั่งอยู่ตรงนั้น ฟังบทสนทนาระหว่างพี่น้องทั้งสอง เขาไม่มีโอกาสแทรกขึ้นพูดเลย อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่อยากพูดด้วย
เขาเอาแต่คิดเรื่องหนึ่งอยู่ในใจว่า นี่นับว่าเขาได้พบผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงแล้วหรือไม่
ไม่สิ ต้องเรียกว่าได้พบครอบครัวของคนรักต่างหาก
นี่คือน้องชายของนาง น้องชายแท้ ๆ ของนาง
น้องชายของนางมีความประทับใจต่อเขาอย่างไรบ้าง
ช่วงนี้ที่เขาไปกินข้าวที่ร้าน คงไม่ได้ทิ้งความประทับใจไม่ดีไว้ให้เจ้าของร้านกระมัง
เขาพยายามนึกย้อนอย่างเต็มที่
เขาเคยไปร้านนั้นสี่ครั้ง
ครั้งหนึ่งเมื่อวันพฤหัสบดีสัปดาห์ก่อน ครั้งหนึ่งเมื่อวันเสาร์สัปดาห์ก่อน ครั้งหนึ่งเมื่อวันพุธสัปดาห์นี้ และอีกครั้งก็คือวันนี้
ทุกครั้งเขาต่อแถวตามปกติ ทุกครั้งก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย กินเสร็จก็จากไป
บทสนทนาเพียงครั้งเดียวที่มีกับเจ้าของร้านคือเมื่อวันพฤหัสบดีสัปดาห์ก่อน เขาถามเจ้าของร้านเป็นพิเศษว่าตลอดสัปดาห์นี้มีซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานหรือไม่ เจ้าของร้านตอบว่า “อืม” เขาก็เดินจากไป
คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกกระมัง
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจโล่งอก
แต่ไม่นาน ลมหายใจที่เพิ่งผ่อนออกก็พลันกลับกลั้นขึ้นมาอีกครั้ง