ดึกแล้ว
ลู่หยู่อันกลับมาที่ห้องของตน แล้วปิดประตูลงมือ
ห้องไม่กว้าง เครื่องเรือนเรียบง่าย แต่เก็บกวาดสะอาดหมดจด
โต๊ะหนังสือไร้ฝุ่น จานฝนหมึก พู่กัน กระดาษ เรียงเป็นระเบียบ ผ้าปูที่นอนบนเตียงซักสะอาด มีกลิ่นหอมของแสงแดด
“009” เขาเรียกในใจ
【ข้าอยู่】
“ก่อนหน้านี้เจ้าเคยพูดถึงร้านค้าระบบ” ลู่หยู่อันอ้อมค้อม “ตอนนี้ข้าดูได้หรือไม่”
【ได้】
ชั่วพริบตา ม่านแสงแผ่ขยายในจิตสำนึกของเขา
มุมบนซ้ายของม่านแสงมีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนว่า 【แต้มบุญ: 100】 ใต้ลงมาแบ่งเป็นหลายหมวด
หนังสือกินพื้นที่กว่าครึ่ง “รวมอรรถาธิบายจตุบรรพ” “ประชุมคัมภีร์ห้าคัมภีร์” “รวมข้อสอบเชิงวิเคราะห์” “อรรถาธิบายสิบสามคัมภีร์” “รวมร้อยแก้วโบราณเลิศ” ฯลฯ เนื้อหาหนังสือพวกนี้ชี้ชัดมาก ล้วนเกี่ยวกับการสอบขุนนาง
ยังมี “ตำราเลขเก้าบท” “ธาตุสำคัญแห่งการปกครอง” “บันทึกแผนที่คลองขนส่ง” “ปฏิทินสื่อสือ” กับหนังสือที่เกี่ยวข้องกับคณิต ตำราเกษตร ชลประทาน ปฏิทิน
ถัดลงไปเป็นหมวดพืชผลและเครื่องมือ เมล็ดพันธุ์มันเทศ มันฝรั่ง ฝ้าย ข้าวโพด ด้านหลังมีคำอธิบาย: ยังไม่แพร่หลายในโลกนี้ ราคาไม่ต่ำ ต้องตรงตามสภาพภูมิอากาศ
ยังมียาบำรุงร่างกายอีกจำนวนหนึ่ง
หมวดสุดท้ายคือ “เรียนรู้ทักษะ” เมื่อเปิดดู กลับไม่ใช่ความสามารถที่แลกได้โดยตรง ทว่าเป็นหน้าการเรียนรู้ว่างเปล่า มีเพียงคำเตือน: พื้นที่ระบบมอบความแตกต่างของอัตราเวลาและคำแนะนำที่ดีสุด ผู้อาศัยต้องเรียนรู้และฝึกฝนด้วยตนเอง
นอกนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ยังเป็นสีเทา ระบุว่า “สิทธิ์ไม่เพียงพอ โลกนี้ใช้ไม่ได้”
ลู่หยู่อันมองอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็ค่อยเข้าใจ
ดูท่าระบบได้แค่ช่วยเสริม ไม่มีของวิเศษพลิกชะตา ไม่มีทางลัดสำเร็จรูป
เขาจึงเอ่ย “พูดอีกอย่างก็คือ เจ้าให้ได้แค่เครื่องมือ จะใช้ยังไง ไปได้ไกลแค่ไหน ขึ้นอยู่กับข้าเอง”
【ใช่】 009 ตอบตรงไปตรงมา 【หน่วยภารกิจข้ามภพให้ได้แค่โอกาสเรียนรู้ หาอาจกระทำแทนผู้อาศัยไม่ ความรู้ที่ฝึกฝนมาด้วยตนเองเท่านั้น จึงจะเป็นความสามารถของผู้อาศัย】
ลู่หยู่อันพยักหน้า ไม่ถามอีก
เขาไม่แปลกใจเลย และเข้าใจดีว่าสิ่งใดได้มาง่ายดาย ย่อมมีราคาหรือขีดจำกัดของมัน
ในชีวิตอันยาวนานของเขา ทุกทักษะที่ได้ล้วนไม่เคยได้มาเปล่า ๆ
วิชาแพทย์ การปรุงอาหาร การต่อสู้ หลายภาษา การวิเคราะห์ข่าวกรอง วิศวกรรม การดำเนินการด้านการเงิน...
เขาเคยสอบได้จอหงวน เคยคว้าปริญญาเอกสมัยใหม่ เคยคุมกองทัพ เคยควบคุมตลาดการเงิน เคยศึกษาตำราโบราณยากแท้ เคยเขียนโค้ดหลักปัญญาประดิษฐ์ด้วยมือตนเอง
ความรู้เหล่านั้นหาได้ในวันสองวันไม่ อาศัยเวลาสะสมทีละเล็กละน้อย
เวลาสำหรับเขาคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด
ก่อนมายังร่างนี้ เขาใช้ชีวิตในโลกเดิมนานเกินไป นานจนตัวเขาเองก็จดจำจำนวนปีแน่นอนไม่ได้
จำได้เพียงราชวงศ์เปลี่ยนผ่าน ภูผาแม่น้ำแปรเปลี่ยน เทคโนโลยีก้าวจากจุดเริ่มสู่ความรุ่งเรือง แล้วมุ่งสู่อนาคตที่เขาเข้าใจยาก
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงเป็นอมตะ
ไม่ได้บำเพ็ญเพียร ไม่เคยพบเจอเหตุอัศจรรย์ เป็นแค่วันหนึ่งตื่นขึ้น ก็พบว่าตนไม่แก่ลงอีก
บาดแผลหายเร็วผิดปกติ โรคภัยไม่เคยแผ้วพาน เวลาจากนั้นสิ้นความหมายต่อเขา
ตอนแรกคือปีติยินดี ภายหลังคือสับสน สุดท้ายเหลือเพียงความเปลี่ยวเปล่าอันยาวนาน
เขาจำต้อง “ตาย” ทีหนึ่งทุกไม่กี่สิบปี เปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนตัวตน
ไม่อาจมีสัมพันธ์ใกล้ชิดเกินไป ไม่อาจทิ้งรอยลึกเกินไป
เขาเรียนรู้มากมาย เรียนรู้ทุกทักษะที่ช่วยให้ซ่อนตัวและอยู่รอดได้ดีขึ้น
แต่ยิ่งเรียนมาก ยิ่งอยู่มานาน ความรู้สึกห่างเหินจากโลกก็ยิ่งหนักหน่วง
เขามองคนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเกิด เติบใหญ่ ชรา ตาย ราวกับดูละครที่ฉายซ้ำวนเวียน
จนถึงสังคมสมัยใหม่ กล้องวงจรปิดอยู่ทุกหนแห่ง เขาไม่อาจผลุบ ๆ โผล่ ๆ ได้ง่ายอีก
ครานั้นเอง ระบบจึงพบเขา
จะว่าผูกมัด สู้ว่าเป็นการแลกเปลี่ยนต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์เสียมากกว่า
เขาได้สัมผัสชีวิตในโลกต่าง ๆ ได้ทิ้งรอยบ้าง เพียงแค่ทำภารกิจบางอย่างให้สำเร็จ
ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงมาเป็นลู่หยู่อัน นักเรียนชาวนาผู้มีชื่อเดิมเหมือนตน เพิ่งได้เงินจากบ่อนพนันมาไม่น้อย ทันกลับตัวได้ทันกาล
ในสังคมโบราณนี้ เด็กนักเรียนชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง หากต้องการปกป้องครอบครัวได้จริง นอกเหนือจากการสอบเข้ารับราชการ ก็ไม่เหลือทางอื่น
นักปราชญ์ ชาวนา ช่าง พ่อค้า ชนชั้นเข้มงวด
พื้นเพชาวนา ที่นาจำกัด เจอภัยธรรมชาติวิบัติ ราคาต่อรองก็ยังไม่มี
ครอบครัวชาวนาไร้บรรดาศักดิ์ คำพูดเดียวของนายอำเภอก็ทำให้ล่มจมได้ คหบดีท้องถิ่นหาเหตุรังแกยึดที่ดินได้ตามใจ
อยากปกป้องคนในครอบครัว ไม่ใช่หาเงินเพิ่มอีกไม่กี่อีแปะก็พอ ไม่ใช่เรื่องที่โชคชั่วครั้งชั่วคราวจะแก้ไขได้
สอบขุนนางอาจไม่ได้เปลี่ยนดวงชะตาในทันที แต่อย่างน้อยก็ทำให้ตระกูลลู่ จาก “ถูกใครหยิบจับก็ได้” กลายเป็น “ผู้ควรเกรงใจ”
ดังนั้น การสอบขุนนางคือเส้นทางที่ชัดเจนและเป็นไปได้มากที่สุดในเวลานี้สำหรับเขา
หน้าระบบหุบลง ลู่หยู่อันนอนบนเตียง ตัวแนบผ้านวม ไม่นานก็อบอุ่น
เขาหลับตา เริ่มเรียบเรียงความรู้เกี่ยวกับระบบสอบขุนนางของยุคสมัยนี้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ยุคสมัยต่างโลกนี้ ระบบสอบขุนนาง ตัวอักษร คล้ายกับสมัยราชวงศ์หมิงที่เขารู้จักไม่มาก
แบ่งเป็นสอบบัณฑิต (สอบอำเภอ สอบเมือง สอบสำนัก) สอบระดับมณฑล สอบรวม สอบพระราชวัง สี่ระดับ ระบบสมบูรณ์
เนื้อหาสอบก็คล้ายคลึง จตุบรรพห้าคัมภีร์ วิเคราะห์คัมภีร์ ข้อสอบเชิงวิเคราะห์ บทกวีสอบ
ในโลกเดิมเขาก็เคยสอบได้จอหงวน แต่นั่นก็ก่อนราชวงศ์หมิงอีกหลายร้อยปี
เวลาหลายร้อยปี เพียงพอให้ระบบหนึ่งเปลี่ยนรายละเอียดไปอย่างเงียบ ๆ
แม้รากยังอยู่ แต่รูปแบบบทความสมัยใหม่ แนวข้อสอบวิเคราะห์ที่ผู้คุมสอบชื่นชอบ กระทั่งรสนิยมการเขียนของกรรมการ ก็เปลี่ยนตามกาลเวลา
ทั้งหมดนี้ต้องฝึกฝนอย่างมาก
เขาจำต้องเรียนรู้ใหม่ ให้สอดคล้องกับตัวตนลู่หยู่อัน และค่อย ๆ แสดงความสามารถ
สอบขุนนางไม่ใช่แค่ทดสอบการท่องจำ แต่ทดสอบว่าเข้าใจถ่องแท้หรือไม่
สำนักในเมืองครูจำกัด ใช้สอนเด็กแรกเริ่มได้ แต่ถ้าจะสอบขุนนาง ยังไม่พออย่างยิ่ง
เจ้าของร่างเดิมเรียนสำนักในเมืองมา 6 ปี อ่านออก รู้จักจตุบรรพบ้าง แต่ยังไม่เคยเข้าสอบระดับใดเลย ยังเป็นไพร่
ความเข้าใจของครูต่อกฎเกณฑ์การสอบมักอยู่ที่แบบแผนเก่าและข่าวลือ สอนหนักเท่าใดก็ยากไม่คลาดเคลื่อน
หมายความว่า จะพึ่งพาโรงเรียนไม่ได้ ต้องพึ่งตนเองศึกษาสำคัญที่สุด
สำนักในเมือง เป็นได้แค่ทางผ่าน
สอบผ่านบัณฑิตแล้ว จำต้องหาที่ใหม่
สอบบัณฑิต คือธรณีประตูแรกสุด
จะยืนหยัดได้ ต้องเริ่มจากตรงนี้ก่อน
สอบอำเภอ สอบเมือง สอบสำนัก คัดกรองไปทีละด่าน ไปมาก อยู่น้อย
ต้องผ่านสามด่านนี้ จึงนับว่าก้าวเข้าประตูแห่งบัณฑิต
ตอนนี้เป็นช่วงหยุดเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง สอบอำเภอเปิดฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
เหลืออีก 6 เดือน เวลาไม่มาก แต่เพียงพอ
เขาเพียงต้องใช้เวลาหลายเดือนนี้ฝึกฝนรูปแบบบทความสมัยใหม่จนชำนาญ ปรับแนวคิดข้อสอบวิเคราะห์ให้เข้ากับพื้นถิ่น บทกวีสอบรักษาระดับกลางค่อนดี
พร้อมกันนั้น ต้องพยุงครอบครัวให้มั่นคง ไร้ห่วงหน้าพะวงหลัง
พรุ่งนี้เช้า ได้เวลาเปิดตำราอีกครั้ง เริ่มจากการทำงานเก็บเกี่ยวจริงกับทบทวนจตุบรรพใหม่