เอาชีวิตรอดในเกม: ฉันมีเกาะกลางทะเลสาบ

ตอนที่ 136 ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกเอาชีวิตรอด

8 นาที· 1.9K คำ

ไม่ใช่การพูดเกินจริง หน้าต่างพวกนั้นถูกโปรยออกมาจริง ๆ ดั่งเทพธิดาโปรยดอกไม้

ตามปกติแล้ว ช่องแชตควรจะอยู่นิ่ง ๆ ทางด้านขวาของแผงควบคุม ส่วนช่องข้อความส่วนตัวควรเป็นไอคอนกระโดดเด้งอยู่ที่มุมซ้ายล่างของช่องแชต พอคลิกเข้าไปในช่องข้อความส่วนตัว ข้อความจากเพื่อนต่าง ๆ ควรจะเรียงกันเป็นแถวในรูปแบบตัวอย่างแบบย่อ พอคลิกเข้าไปในหน้าต่างแชตเฉพาะจึงจะเห็นเนื้อหาข้อความส่วนตัวแบบเต็ม

แต่ไม่รู้ว่าระบบผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปแล้วซ่อมแซมได้แค่ภายนอก ยังไม่มีเวลาซ่อมบั๊กภายในหรืออย่างไร ตอนเปิดช่องแชตขึ้นมาในชั่วพริบตา หน้าต่างข้อความส่วนตัวจำนวนมากก็เด้งขึ้นมาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ซ้อนกันไปมา ระยะห่างจากปลายจมูกของเจียงหล่านเยว่หดสั้นลงอย่างรวดเร็ว ต่อให้เป็นเธอที่มีสภาพจิตใจเข้มแข็งขนาดไหน ก็ต้องเผลอเอนหัวหนีไปด้านหลังอย่างแรง

การเอนตัวอย่างนั้นทำให้หมาป่าตัวหนึ่ง กระรอกตัวหนึ่ง ก็อบลินแอลเคมีตัวหนึ่ง และเถาวัลย์ที่ใกล้จะเหี่ยวเฉาไปครึ่งต้นบนหลังนก เกิดภาพลวงตาว่าเจียงหล่านเยว่กำลังจะร่วงหล่นลงไปอีกครั้ง พวกมันไม่ว่ายังคล่องแคล่วว่องไวหรือแทบจะสิ้นใจ ต่างก็พุ่งเข้าหาเธอ จนเธอเพิ่งจะบิดตัวกลับมาอยู่ในท่าปกติได้อย่างท้าทายขีดจำกัดของสรีระ ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับเงาดำที่ถาโถมเข้ามากดทับเธอ

"ปัง"

เจียงหล่านเยว่นอนหงายบนหลังอันกว้างใหญ่ของนกหัวขาว หน้าอกถูกดาวหางทับ ขาถูกกระรอกเหมียนเหมียนทับ เถาจันทราเสี้ยวที่เหี่ยวเฉาไปครึ่งต้นดิ้นรนพันรอบข้อเท้าเธอ ก็อบลินแอลเคมีจัดสวนเบรกไม่ทัน ตบหน้าติดกับคางเธอ ฟันกระทบกันอย่างดังจนมีรสชาติของเลือดจากปลายลิ้นผุดขึ้นมา

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย หน้าต่างข้อความส่วนตัวหยุดเด้งขึ้น ในที่สุดหน้าต่างที่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอก็เป็นของเพื่อนคนแรกของเธอหลังจากที่มาถึงโลกเอาชีวิตรอด — ฉันไม่พอใจ

ฉันไม่พอใจใช้บทความยาวเหยียดที่พูดไปเรื่อยเปื่อยและสติกเกอร์วาดมือจำนวนมากเช่นเคย ก่อนที่เจียงหล่านเยว่จะทันได้ลองอ่าน ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป