นกยักษ์สีเทาพุ่งทะยานขึ้นจากก้นเหวลึกด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทาน เปลวไฟสีดำสนิทพันรอบปีกของมัน ถูกลากเป็นทางยาว คล้ายผืนผ้าที่ยืดหยุ่นกำลังดิ้นรนก่อนจะถูกเข็มแทงทะลุ
ในเปลวไฟรูปกรวยที่ถูกลากยาวนั้น เถาวัลย์เส้นหนึ่งตึงตัว เจียงหล่านเยว่ถูกดึงออกมาเหมือนว่าวที่หงายท้อง
เมื่อแรงดึงที่แขนผ่อนลงอย่างกะทันหัน ร่างของนกหัวขาวก็ลอยสูงพ้นหน้าผาไปมากแล้ว และกำลังเริ่มโน้มลง ด้วยแรงเฉื่อย เธอถูกเหวี่ยงสูงขึ้นไปกว่านกหัวขาว เถาวัลย์ที่ตึงตัวไม่ส่งแรงอีกต่อไป ความเร็วลดลงจนเกือบเป็นศูนย์ในเวลาอันสั้น ก่อนวินาทีที่ร่างจะร่วงหลุด เธอลืมตาขึ้นและเห็นดวงจันทร์ดวงหนึ่ง
เป็นดวงจันทร์ที่ใหญ่โตและกลมโตจริงๆ
มันทอดข้ามหน้าผาอันขรุขระและหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น มันลอยนิ่งอยู่เหนือทรงพุ่มที่กว้างใหญ่ราวทะเลเบื้องล่างอันไกลโพ้น เมฆสีเทายามราตรีปลิวแยกเป็นเส้นบางๆ เป็นครั้งคราว เผยให้เห็นมุมหนึ่งของท้องฟ้าอันเวิ้งว้างที่ถูกส่องสว่าง
นกยักษ์ ร่างเล็กจิ๋วที่ร่วงหล่น ถูกทอดเงาลงบนใจกลางของมัน ราวกับเงาที่ทอดลงสู่ดวงจันทร์
ณ จุดสูงสุดที่ไปถึงได้ เจียงหล่านเยว่เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาอย่างกระทันหัน อกแน่นขึ้น ขอบตาร้อนผ่าว เธอเพิ่งจะคิดว่านั่นคงเป็นน้ำตาแห่งความดีใจที่รอดชีวิตมาได้ มุมมองก็ถูกซูมเข้าซูมออกอย่างประหลาดอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ แผงสีน้ำเงินที่ใกล้จะพังทลายได้ทำการแตกสลาย บิดเบี้ยว และประกอบร่างขึ้นมาใหม่ท่ามกลางการซูมเข้าซูมออกของมุมมอง เช่นกัน ในวินาทีที่แผงกลับมาเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าปกติ เสียง "คลิก" เล็กๆ ก็ดังขึ้นข้างหู