เอาชีวิตรอดในเกม: ฉันมีเกาะกลางทะเลสาบ

ตอนที่ 15 เชือกเอ็นวัว

6 นาที· 1.3K คำ

ฉันไม่พอใจรู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายมากจริงๆ โชคร้ายสุดๆๆๆๆ

จุดลงทะเบียนเข้าสู่โลกเอาชีวิตรอดของเธออยู่ที่ป่าเถาวัลย์พอดี ข้างหน้ามีหมูป่าดงอยู่ห่างไปร้อยเมตร สูงอย่างน้อยเจ็ดแปดเมตร หนามบนหลังหนากว่าขาเธอ บังเอิญหันหน้าเข้าหาเธอพอดี และเห็นเธอในทันที

—หมายความว่าเธอเพิ่งลงถึงพื้น ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องเริ่มการไล่ล่าที่น่าตื่นเต้นเร้าใจทันที

โชคดีที่เธอวิ่งเร็ว บวกกับภูมิประเทศค่อนข้างซับซ้อน กลิ้งไปคลานมาอยู่ได้นานพอสมควร จนกระทั่งถูกหมูป่าดงชนปลิว แล้วจึงเห็นข้อความให้วางที่หลบภัยตอนที่ก้มลงกับพื้น ตอนนั้นสติเธอเริ่มเลือนลางแล้ว การวางที่หลบภัยเป็นไปด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ เพราะหูอื้อจึงไม่ได้ยินเสียงประกาศของระบบชัดเจน รู้แค่ว่าหมูป่าดงเบรกไม่ทัน ชนตายกับเกราะป้องกันที่ผุดขึ้นมา

บางทีอาจเป็นเพราะตอนวางที่หลบภัยสภาพใกล้ตาย ทักษะที่เธอตื่นขึ้นมาจึงชื่อว่าอมตะ

[ทักษะ·อมตะ (ขั้นต้น): ชาวถิ่นบางกลุ่มสรรเสริญความอมตะที่นำมาซึ่งชีวิตนิรันดร์ บางกลุ่มกล่าวหาว่ามันเป็นคำสาปจากปีศาจ เธอคิดอย่างไร?

เอฟเฟกต์ 1: ในสภาพใกล้ตายมีโอกาสกระตุ้นเอฟเฟกต์[ฟื้นคืนชีพ] กล่าวคือซ่อมแซมบาดแผลทันที สถานะกลับมาเต็ม คูลดาวน์ 365 วัน

เอฟเฟกต์ 2: ความสามารถในการรักษาตัวเองของเธอแข็งแกร่งกว่าผู้รอดชีวิตคนอื่น

ทิศทางพัฒนา: รอปลดล็อก]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป