โพรงไม้ที่ไม่กว้างนักมีแท่นเล็ก ๆ อยู่แท่นหนึ่ง เหนือแท่นขึ้นไปเป็นหน้าต่างแคบ ๆ ริมหน้าต่างมีดอกไม้แห้งวางอยู่หนึ่งดอก ขนนกสีเทาที่ชัดเจนว่าเป็นของลูกนก แต่ก็มีร่องรอยของกาลเวลาพอสมควรวางอยู่ข้างกัน
นี่คือสิ่งที่เจ้ากระรอกเหมียนเหมียนอยากให้ผู้มาเยือนร่างสูงยาวได้เห็น
มันกับนกหัวขาวรู้จักกันมานานมากแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ผืนป่าต้นน้ำตาลเมเปิลที่ออกลูกดกยังเป็นทุ่งหญ้าอยู่ ผืนรังหนามขนาดใหญ่ก็ยังเป็นเพียงหนองน้ำว่างเปล่า
ถึงแม้เจ้ากระรอกเหมียนเหมียนจะตัวสั่นเทาเมื่อเข้าใกล้เจียงหล่านเยว่ แต่จริง ๆ แล้ว ในหมู่รุ่นเดียวกัน มันถือว่าเป็นพวกที่กล้าหาญมาก กระรอกเหมียนเหมียนทั่วไปจะต้องรอจนถึงช่วงหลังจากฤดูสืบพันธุ์ถึงจะแยกตัวเป็นอิสระ แต่มันเพิ่งพ้นจากวัยอ่อน ก็สะพายกระเป๋าเดินทางออกจากกลุ่มท่ามกลางสายตาของพี่น้องร่วมครอก
ตอนนั้นมันคิดว่าตัวเองจะไปทำหน้าที่ของกระรอกเหมียนเหมียนทุกตัว — หาที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมในสถานที่ที่เหมาะสม ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตามลำพัง แล้วเมื่อเข้าสู่วัยชราถึงค่อยกลับไปยังกลุ่ม เล่าเรื่องราวที่ตัวเองพบเจอให้ลูกกระรอกเหมียนเหมียนตัวน้อยฟัง เหมือนกับคุณยายหัวหน้าเผ่าและคุณปู่ผู้อาวุโส
แต่ในวันที่สามหลังจากแยกออกจากกลุ่ม มันก็เจอฝนที่มาก่อนฤดูกาล
ฝนนั้นใหญ่หลวงจริง ๆ
น้ำฝนที่ตกลงบนตัวไม่ได้ให้ความรู้สึกเบาสบายหรือสนุกสนาน แต่เหมือนก้อนหินเล็ก ๆ ที่ร่วงหล่น มันยังอยู่ในช่วงกำลังเติบโต ยังไม่ทันมีผิวหนังที่ทนทานต่อสถานการณ์เลวร้ายส่วนใหญ่ ฝนตกใส่ตัวมันเจ็บมาก แถมบริเวณใกล้เคียงก็บังเอิญไม่มีอะไรกำบัง ด้วยความรีบร้อน มันกลิ้งไปกลิ้งมาลอดผ่านทุ่งหญ้าหนึ่งผืน แล้วก็พบต้นไม้ต้นหนึ่งที่ยืนโดดเดี่ยว กลวงอยู่บนทุ่งหญ้านั้น
มันหลบเข้าไปในลำต้นของต้นไม้กลวง กลัวน้ำฝนจะไหลย้อนเข้ามา เลยตัดสินใจขุดดินใต้พื้นให้ร่วน แล้วค่อย ๆ อุดปากโพรงไว้ทีละนิด แสงสว่างจากท้องฟ้าที่มืดครึ้มถูกปิดกั้นไว้ข้างนอกพร้อมกับดินก้อนสุดท้าย เสียงดังเปาะแปะหนาแน่นกลายเป็นเสียงทึบ ๆ ที่กระทบลำต้น ทันใดนั้น มันก็ได้ยินเสียงจิ๊บจิ๊บที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นดังลงมาจากข้างบน