สองต้นเหตุยังไม่รู้เลยว่าตนสร้างความตกตะลึงให้กับนกหัวขาวมากแค่ไหน
ในที่สุดเจียงหล่านเยว่ก็โผล่ออกมาจากขนของดาวหาง เป็นอักษรต้นฉบับ จึงต้องแปลใหม่: ในที่สุดเจียงหล่านเยว่ก็โผล่ขึ้นมาจากขนของดาวหางได้ เธอเอาหัวโผล่พ้นออกมาเพียงแค่หัวเดียว หลังอะดรีนาลีนที่พุ่งสูงจางหายไป ความจนใจที่ปนความโกรธก็เข้าครอบงำ เธออยากจะเคาะหัวดาวหาง แต่กลับพบว่าตัวเองอยู่บนยอดหัวของดาวหาง ราวกับยืนอยู่กลางทุ่งสำลีกว้างใหญ่
“ดาวหาง” ในที่สุดเธอก็ลงมือดึงขนตรงยอดหัวดาวหางมาหนึ่งกระจุกอย่างไม่ปราณี “ฉันไม่ได้บอกให้เธอรอฉันอยู่ในบ้านเหรอ?”
เป็นคำพูดที่ทั้งแผ่วเบาและจริงจังเสียเหลือเกิน
ดาวหางตัวสั่นเทิ้มทั้งตัว หันกลับมาจากสายตาที่จ้องเขม็งไปทางนกหัวขาว แล้วส่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกจากลำคอ ในอดีต นี่คือวิธีออดอ้อนตามปกติของมัน แต่ไม่คิดว่าสถานการณ์ตอนนี้จะต่างไป เสียงคำรามต่ำที่เคยนุ่มหนึบเมื่อเปล่งออกมาจากลำคอในตอนนี้ กลับดังราวกับฟ้าร้องแผ่วๆ จนทั้งเจียงหล่านเยว่บนหัวและตัวดาวหางเองต่างก็ตกใจ
ดาวหางร่างใหญ่ทรงพลังค่อยๆ หมอบลงอย่างนุ่มนวลราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว ก้มหน้าลงไปซุกกับอุ้งเท้าที่ชิดกัน
เจียงหล่านเยว่เผลอยิ้มออกมา คิดในใจว่าเจ้าหมาป่าตัวน้อยนี่กลับเขินอายเรื่องนี้ได้อย่างไร กำลังจะเอ่ยปลอบ แต่กลับพบว่าทุ่งสำลีกว้างใหญ่ค่อยๆ แคบลง ความสูงของเธอก็เริ่มลดต่ำลงเรื่อยๆ สุดท้าย เท้าทั้งสองข้างแตะถึงพื้น เจ้าสัตว์ที่เมื่อครู่ยังสูงตระหง่านดั่งภูเขากลับหมอบอยู่บนพื้น กลายเป็นก้อนเล็กๆ ที่ไม่ต่างจากตอนที่เจียงหล่านเยว่เก็บมันมาเลี้ยงในตอนแรกเลยแม้แต่น้อย
“ทำไมจู่ๆ ถึงตัวเล็กลงขนาดนี้ล่ะ?” เจียงหล่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น นั่งยองๆ ลง แล้วเอามือค้ำใต้รักแร้ของดาวหางยกมันขึ้นมาบังคับ จ้องมองซ้ายขวา พึมพำกับตัวเอง “ไม่เห็นได้รับบาดเจ็บนี่นา? หรือว่าใช้พลังเกินตัว?”